साहित्य सङ्ग्रहालय

~सन्तोष पौड्याल~

गेट माथि लामो तुल छ। र तुल मुनी शिथिल अनुहार झुन्डिएको छ। बर्षौदेखी धुप-झरीले रगत चुसेजस्तो देखिने यि दुबैको पहेलो रङ बाहेक केही कुरा मिल्दाजुल्दा छन। दुबै झुत्रा छन। अक्षर मेटिएको तुल र देहाती भाषा बाहेक अरु नजान्ने पथरीलाई पढ्न सजिलो छैन।

तल्लो पेटको भुङ्रो सल्केर जिउभरी फैलेको छ। पेटै उघ्रेर पहिरो बगेजस्तो चोक्टासहितको रगतले सुत्ने थाङ्ना कामै नलाग्ने गरी बिगारे पछी ऊ देहातको स्वास्थ्य चौकी पुगी। पहिलो पटक चार महिना अघी त्यहा पुग्दा डाक्टरले बच्चादानीको अपरेसन गर्न जिल्ला अस्पताल जानुपर्छ भने। उसले अटेर गरी।

उसको मरदले छोराको आश गर्द गर्दै चार वटा छोरी जन्मिए। एउटा छोरा चाहिन्छ भन्ने पथरीलाई पनि लागेकै हो। उसको पती मौनी बुढो छ। त्यसै माथि लकवाले दाहिने खुट्टो लुलो बनाएको छ। झर्को-मर्को काम गर्न सक्दैन। घर पथरीकै बलमा चलेको छ। ‘मौनीको के आश? हातपाउ चलुन्जेल त ठिकै छ। आँखाको पानी Continue reading →