Tag Archives: नेपाली कविता

कविता : अध्याँरोमै देखिन्छन् सपनाहरु

~युवराज श्रेष्ठ~ ए, जुन ! तिमी नचम्क भो यहाँ मान्छेहरु उज्यालो मन पराउँदैनन् । दिनभर सूर्यको प्रकाशले उनीहरु अत्तालिएका छन् नचाहेका धेरै देखेका छन्, चाहिने थोरै गरेका छन् । मान्छेहरु धेरै निदाउन चाहन्छन्, र त दिउँसै रात पार्छन्

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : मौनता

~दिमित्री मेरेझ्कोभ्स्की~ अनु. कृष्णप्रकाश श्रेष्ठ. प्रायशः गर्न चाहन्छु प्रेमको अभिव्यक्ति म, किन्तु यो भावना व्यक्त गर्न छु असमर्थ म । रमाउँछु, पीडा बोध गर्छु, मौन रहन्छु म, मानौं लज्जित छु, बोल्न चाहिं सक्तिन कत्ति म ।। तिम्रो जीवन्त आत्माको हुन्छु … Continue reading

Posted in अनूदित कविता | Tagged , | Leave a comment

कविता : कविको आत्मा

~मोमीला~ ईश्वरको जस्तो मेरो अनुपस्थित उपस्थिति मेरा रचनाहरुमा मानौं महाशून्यमा निर्वासित सृष्टिको प्रथम फूल मैले सुरक्षित राख्नु छ म मेरो जीवनप्रति आभारी छु जसले बाँचेको आभासमा हर सूर्याेदयलाई अभिवादन अर्पन्छ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : तिमी आउछौ ?

~सुजन सेलिङ~ सयौ पटक फसाईेएका झुक्काइएका सिर निउराइएका पुर्खाहरुको नाहाङ माङ्हेना उठाएर आउ । तिमी र, म, हामीहरु उभिएको माटोलाई अपमानित अपवित्र बनाइएको छ, सेक्मुरी,अन्दङ,नाम्योबाहरु कलसमा राखेर फेरी कहिलै नओईलिने अजम्बरी फूल फुलाएर आउ ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : लालबन्दी शृंखला

~रेवती राज खड्का~ यो निर्जीव खाल्टोमा शिशिरले पात खाएपछी घामले माटो चुसेपछी चैते कुइरो दिउँसै लाग्दा म अझै सम्झन्छु लालबन्दी । यी खोक्रे बोक्रे दुनियाँमा परीधानी यो राजधानिमा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : पेटीकोटका झण्डाहरु

~अनिल श्रेष्ठ~ एउटी बादी आइमाईका पेटीकोटका टुक्राहरु च्यातिएर जब यो मुलुकको राष्ट्रिय झण्डा बन्छ र सिंहदरबारका पर्खालहरु पेटीकोटका झण्डाहरु फर्फराउँछन् जब भर्खरै सङ्गीतबद्ध गरिएका नयाँ राष्ट्रिय धुनहरु सिंहदरबारको ग्यालरीभित्र बज्छ र यो मुलुकका केही उत्साहित सांसदहरु कुर्सीबाट उठेर नयाँ धुनलाई … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : स्थायित्वका अबोध गोरेटाहरु

~नवीन लामा `सुरेश`~ चिहाएर क्षितिजमा देखिन्छ कि नौलो बिहानी भनेर हेर्दैछु म ! धमिलो यौटा तारा चम्किने प्रयत्न गर्दै उदाएको छ त्यो निलो आकाशमा, तेतिकैमा यौटा झलमल्ल लामपुछ्रे उस्को त्यो प्रयत्नको बिरोधी भएको आभास गर्दैछु ! बिरोध अनि बिरोधाभाष भित्र … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : नाकाबन्दी र केही टुक्रा …

~चन्द्र गुरुङ~ १ बन्द गर– नून, तेल र, ग्याँस । युगौँदेखि यी थोक खाएर बाँचिरहेको होईन मेरो स्वाभिमान । २ नाकाबन्दी गर अन्धकारमय बनाऊ हाम्रा दिनहरू

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : आत्महत्याको योेजना

~जस बेखर्ची~ तिम्रो मुस्कानको पासो बनाएर तिम्रै परेलीनेर मैले मेरो आत्महत्याको योजना बनाएकोछु । मेरो जीत त थिएन नै, मेरो हार पनि स्विकार गरीनौ । कति पल्ट तिम्रो आँखा गीत बने,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : निरीह झिंगाहरु

~कृष्ण बिश्वकर्मा~ कठै ! सदियौं भो मूक छन् घृणित् छन् शोषित् छन् हेयका पात्र झिंगाहरु ! श्वेत , सफा र आलिशान दरबारहरु महलहरु अझ भनु… मठ – मन्दिरहरुमा निषेध छ – “प्रबेशाज्ञा ”

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : एउटा अघोषित युद्ध

~जलन दीप~ एउटा अघोषित युद्ध चलिरहेछ निरन्तर चलिरहेछ शताब्दियौं देखि आजसम्म हो त्यो अघोषित युद्धमा बमहरु निस्क्रिय छन बन्दुकहरु सुतेका छन बारुदको धुवाँ अल्मलिएको छ अरु बमहरु साथी बमको प्रतिक्षामा टोलाइरहेका छन तर पनि घनघोर युद्ध चलिरहे कै छ /

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : श्वेतवर्ण हाती

~भ्लादीमिर भिसोत्स्की~ अनु. ज्ञान बहादुर छेत्री धेरै वर्ष अघिदेखि नै श्यामवर्ण विशालकाय जंगली हाती भारतवर्षका अरण्यहरुमा स्वच्छन्द विचरण गर्दथे । तिनीहरुको बथानमा किनहो एउटा थियो श्वेतवर्ण हाती । उसका आँखा थिए उदास शान्त स्वभाव, विवेकशील र खानदानी आफ्ना साथीहरु बीच … Continue reading

Posted in अनूदित कविता | Tagged , | Leave a comment

कविता : घाइतेे सपना

~दिल निशानी मगर~ ‘थबाङ्गे’ आमा, सार्है नै लाटी भइन अनी ‘जलजला’ पहाड, झनै लाटो भयो यती सम्म की मलाई आमा ले ‘चोली’ साटेको अनूमान छैन, र हेक्का छैन-पहाड ले ‘इमान’ बेचेको तर

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बाआमाप्रति

~उमेश लुइटेल~ जसका सान्निध्यले पूर्ण र सुरक्षित तुल्याउँछ ममतामयी आलिङ्गनले पीडादायी घाउ दुख्न बिर्सिन्छ रूवाइ एकाएक हर्षमा अनूदित हुन्छ सूर्य चट्टान फोरेर झुल्किन्छ उष्णता आर्दता बनेर छरिन्छ । जसले खुरूखुरू कष्टका मुस्ला सहिरहन्छन् यद्यपि ओठमा रश्मिका नवजात मुस्कान देखाउँछन् र … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : राम भरोस मधेसमा छैन

~हाङयुग अज्ञात~ श्रवण मुकारुङको राम भरोस हिजोआज मधेसमा छैन यता अनुहार खोज्यो, भेटेन तेसैले जंगे पिलर नाघेर उत्तातिर गएको छ उत्ताबाट ढुङ्गा हान्न उसलाई खुबै सजिलो भएको छ हामी पहाडको डाँडाबाट

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : अचेल हामी भेट हुँदा

~चन्द्र गुरुङ~ अचेल हामी भेट हुँदा- उपलब्धिका निजी डम्फु जोरसोर बजाउँछौँ श्रीमतीहरू गरगहनामा गजब चम्कन्छन् धनसम्पत्ति ज्यादै वाचाल बन्छन् रहन्छन् अनेकथरी प्रयास आफूलाई सर्वोत्कृष्ट साबित गर्ने ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : निःशब्द समय

~संगीत आयाम~ आदिम चित्र टाँसेर छातीमा समयले त्यसलाई निर्बाध सुमसुम्याउन खोज्छ तर सक्दैन खोजेझैँ मुलायम स्पर्शको रंग र मौसम भर्न कुरूप भइसकेको धमिलो परिदृश्यसँगै भित्तामा उभिएको क्यालेन्डर हजारौँ माइल टाढाको

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : सत्य आफै बोल्छ

~शेखर ढुंगेल~ मानिस नियमित बोलिराख्छ कतै कुन्ठा , कतै स्वार्थ बोकेर समयले सिमा तोक्छ झुठका पुलिन्दा निख्रिन थाल्छ धकेलिदै जब भित्तामा पुग्छ एक दिन ढिला चाडो सत्य आफै बोल्छ । हो त मानिस बोलिराख्छ कतै कुटिल मुस्कान बाँडेर कतै घनिभूत … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : फरक तिमी र ममा

~हरिमाया भेटवाल~ तिमीसँग तिम्रो लोग्ने छ, छोराछोरी छन् मसँग म र मेरा सपना मात्र छन् म, दिनमा पनि सपना भेट्न दगुर्छु त्यसैका लागि पसिना बगाउँछु पूरा हुँदा रमाउँछु पूरा नहुँदा पूरा गर्नतिर लाग्छु मलाई न लोग्नेको माग, न छोराछोरीको आशा … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : नक्कली हावा

~मातृका पोखरेल~ नक्कली हावाले किन पठाइरहेको छ आँधी आउने हल्ला र बगाइरहेको छ तातो हावा। कस्तै गर्मीमा पनि छालाले स्पर्श गर्दैन चिसो बतासको स्वाद नाकका पोराहरूमा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

छोक : आरामै छु आमा

~बाबु लामा~ पहाडमा नै जन्मेर होला उकाली ओरली गर्नु परेको कर्म नै खोटो भएर होला घर परिवार लगायेत साथी संगी छाडी सात समुन्द्र

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : विछोड

~जे पि दाहाल~ आखिर जीवन ढल्छ नैं भने किन टेको चाहियो अन्धकारमा हिड्नु नै छ भने किन दियो चाहियो । लैजाउ प्यार तिम्रो मुटु मेरो खालि भए हुन्छ । धुक धुकी नै समाउ बरु मरे बरु शान्ति हुन्छ ।।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : एउटा भुइँचालोे थाम्नु छ मुटुभित्र

~चन्द्र गुरुङ~ हिँडिरहेको एउटा मस्त घाम मध्याह्न दिन, चिप्लिझर्छ धरहराको निधारबाट …… घामसँगै लडिझर्छन् उज्यालाहरू दुर्धटनाग्रस्त बन्छन् आशाका किरणहरू । हेर्दाहेर्दै अन्धकारको साम्राज्य फैलिन्छ अस्त–व्यस्त दृश्यहरूको भीड लाग्छ अतास र हाहाकारको संयुक्त जुलुस निस्किन्छ ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : ब्रम्हप्रसाद, म र देश

~ईन्द्र नारथुङ्गे~ पसेर ‘नो हलाल’ लेखिएको दोकानमा ङिच्च हिमाल हाँसिरहेको पौराणिक डोजरको एक किलो ज्यान चुक घोप्टिएको प्लास्टिक थैलीमा बाँधेर युद्ध जितेको सिपाहीको रवाफमा ब्रम्हप्रसाद उपाध्याय कोठा छिर्छन् र,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बोको

~विप्लव ढकाल~ केही थाहा नपाए जस्तो गरेर यताउता पल्याकपुलुक हेर्दै महिला शौचालयभित्र पस्छ साला ! र भित्तामा आफ्नै लिङ्गको चित्र बनाएर चोरबिरालो झैँ चुपचाप बाहिर निस्किन्छ ! यति साइको छ यो बोको ! संविधानसभाका पर्खालहरुमा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : भुकम्पलाइ प्रश्न

~काप्पबो चुम~ खप्परको बनोट मिलेन , जीवन चलाउन गिदिको धरौटी राख्न खोज्दा … र हापिदिए आशा । ए , जिन्दगी …! तिमी ठिक त छौ नि है ? पत्थर नि पग्लियो तिम्रो झट्काले ,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बाध्यता

~रामकृष्ण सुनुवार ‘आँकाला’~ गम्लङ्गै धुँवाको कम्मल ओढेर रात गुजार्न बाध्य छ । विषालु कार्वन मनोअक्र्साईडमा श्वास फेर्न बाध्य छ । क्षणभरको जिन्दगीमा तिम्रो खुशीहरु कैद छन्

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : आदिम समयको ठिटो घाम

~बिष्णु सुवेदी ‘दोलखे’~ आदिम समय बोकेर सँधै जस्तो रातो उदाउँछ सँधै जस्तो रातो अस्ताउँछ ठिटो घाम ! कलिलो बिहान अँगालो हालेर आइपुग्छ भुई–ऐंसेलु टिप्न छिरेर घना जङ्गल बुट्टा–बुट्टा हुँदै छुन आइपुग्छ जरा ! छिचोलेर बादलका पर्दाहरू तल–तल झर्छ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

छोक : शान्ति नायक

~अनुराधा थापा~ विश्वका धरोहर तारा तिमी नेपालमा उदायौ आफ्नो मातृभूमिको पहिचान गरायौ विश्वमा शान्ति फैलाई अखण्ड ज्योति जगायौ शान्ति नायक आनन्द दायक जीवन ज्योति जगायौ प्राणीमात्रको चिन्तन गर्ने शीतल छहारी भएकाछौ शरीर आफ्नो बाजी लगाई

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : गिद्ध चिन्ने मान्छे

~विवश पन्त ‘शिब’~ लुगा लगाएर खुट्टामा जुत्ता भिरेर आफ्ना बहुरङ्गी टाउकालाई टोपी भित्र लुकाएर अनी निधारमा चन्दन धसेर नवाज रटेर, गिता कण्ठ गरेर लामा पढेर , बुद्ध मानेर वा बाईबल घोकेर

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : बिहान पर्खनेहरु नै जब रात भइदिन्छन् !

~पूर्ण वैद्य~ अनु : स्वयं बिहान पर्खनेहरु नै जब रात भइदिन्छन् मेरो क्षितिजको के लाग्छ ! मेरो आँखाको के अर्थ रहन्छ ! हुन त, आँखा भन्नु नै प्रकाशको साक्षी हो । बारीमा पहरा दिने बारहरुले नै

Posted in अनूदित कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : पूर्व रातो हुँदै गर्दा

~मीरा मन थापा~ रहरहरूका सिगुंल माला उनेर बाध्यता र बिवसताको बर्को पहिरिंदै आँखाभरी जून फूलेको मिर्मिरेमा सपना र चाहनाको लामो फेहरिस्त छातीभरी खोपेर मैले घर छोडेकी थिएँ रातो हुँदै गरेको पुर्व र्सँग दुरी बढाउँदै, अनवरत लम्केका मेरा पाइलाहरू, आज यो … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment