~एच सि एन्डरसन~
अनुवादकः शान्तदास

उहिले-उहिलेको कथा हो यो । कथाचाहिँ कोसाभित्रका पाँच गेडा केराउको हो । वास्तवमा ती केराउ बडो अनुशासनका साथ मिलेर रहेका थिए, पल्टनका जवानहरूजस्तै लाइन मिलेर आ-आफ्ना ठाउँमा डेग नचली खडा रहेका थिए । कोसो हरियो थियो र त्यसभित्रका सबै केराउ पनि हरियै । त्यसो भएकाले ती केराउहरू ठान्थे – “आखिर यो संसार सिङ्गै नै हरियै हुनुपर्छ ।” हुन पनि तिनका वरिपरि, चारै दिशाका भित्ताहरू र आफूसमेत हरियै थिए, अनि सिङ्गै संसार नै हरियै हुनुपर्छ भनेर निनीहरूले किन नसोचुन् तर संसारमा दिउँसो घाम लाग्थ्यो भने राती अँध्यारो हुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ पानी पर्थ्यो । दिनपछि रात आउने क्रम चली नै रहेको थियो । यसरी घामपानी हुँदै र दिनरात बित्दै गएपछि त्यो कोसो बिस्तारै पहेँलिदै गयो र त्यसभित्रका केराउहरू पनि अलिअलि गर्दै पहेँलापहेँला हुन थाले । त्यसपछि भने तिनीहरूले यसो विचार गरे, “अहो यो संसार हरियै मात्र रहनछ बाबै ! रङ्गीचङ्गी पो रहेछ ।” बाहिर साँच्चै कस्तो होला ? हेर्ने खुलदुली लागिरहेको थियो तिनीहरूका मनमा । तर तिनीहरू भने कोसाभित्र बन्द थिए । Continue reading →