Tag Archives: kabita

कविता : संकल्प पुनरुक्ति

~रमेश खकुरेल~ सर्पको धर्म हो डस्नु धामीको धर्म औषधि दया सज्जनको कर्म दुष्टको कर्म दुष्कृति । आगो लगाउने आफैं सक्तैनन् त्यो निभाउन तर निर्माण गर्नेले गर्दछन् नव–सिर्जन ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : म तिमीलाई फेरि भेट्नेछु

~अमृता प्रीतम~ म तिमीलाई फेरि भेट्नेछु कहाँ ? कसरी ? त्यो त थाहाछैन म तिमीलाई फेरि भेट्नेछु

Posted in अनूदित कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : मेरी प्रेयसीका आँखा घामजस्ता छैनन्

~विलियम शेक्स्पेयर~ – अनुवाद: विभोर  बराल मेरी प्रेयसीका आँखा घामजस्ता छँदैछैनन् न त उनको ओठको लाली सिपीको जस्तो रातो छ हिउँलाई सेतो मान्ने हो भने

Posted in अनूदित कविता | Tagged , | Leave a comment

अनूदित कविता : मेरो मन खुसीले उफ्रन्छ

~विलियम वर्डस्वर्थ~ मेरो मन खुसीले उफ्रन्छ जब म आकासको छातीमा इन्द्रेणी देख्छु ; जीवनको प्रारम्भिककालमा पनि यस्तै अनुभूति हुन्थ्यो ;

Posted in अनूदित कविता | Tagged | Leave a comment

तिमीलाई थाहा छ?

~डि. बि. किराती~ ए देश निर्माणको ठेक्का लिएका बिचार हिन ठेकेदारहरु, भन–

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : हामिले सुँगुर नपाल्दा के हुन्छ ?

~अनिल पौड्याल~ खोरमा सहिसलामत राखेर चारो भर्नु पर्ने/खुवाउनु पर्ने खोर भत्काएर उसैले

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : जिन्दगी एउटा इनबक्स

~सुषमा मानन्धर~ जिन्दगी अब एउटा इनबक्स दिनहुँ आउने कैयन् इमेलहरू परिचित/अपरिचित   ठेगानाबाट वाञ्छित/अवाञ्छित प्रवेशको चाहनासँग

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : ङार ङार ङुर ङुर

~सुषमा मानन्धर~ घर अगाडि सडकमा शायद भतेर थियो अबेरसम्म रछ्यानमा फालिएका रहलपहलमा रातभरि 

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : युद्ध सधैँ दुख्छ

~सुषमा मानन्धर~ चाहे भूगोलको कुनै पनि कुनामा हतियार चलोस्, हतियार मर्दैन मारिने सधैँ एउटै हुन्छ मान्छे ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : समयलाई प्रश्न

~दीपा राई पुन~ पीडासंग मितेरी बोल्दा म आफ्नै हुन्छु चोटसंग साइनो केलाउँदा म उसको हुन्छु ब्यथा उम्लेर घोप्टिदा मुस्कानले छोप्नु दौडन्छ म उसको झन कसरी होइन म मेरो आफ्नो हू कि हुइन

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

गल्ति भए देऊ माफ ।

~विकाश सापकोटा~ किन छाडी गयौ टाढा मैले के गरेको थ्ये र पाप निष्ठूरीको जसरी माया मोड्यौ मलाई भोगाई कुन जन्मको पाप ? जिवनका मोडमा आएका बाधाहरुलाई गर्ने भन्थ्यौ मिलिजुली साफ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : ब्रम्हाण्डको रहस्य म जान्न चाहन्छु

~सरुभक्त~ ब्रम्हाण्डको रहस्य म जान्न चाहन्छु विशालताको कण हुँ ठान्न चाहन्छु के छान्नु र पोखरीको जीवनलाई

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

आयु छोटो भयो हजुर

~विवश सापकेाटा~ आयु छोटो भयो हजुर, देशको इज्जत पनि घट्यो तर पनि सामानको मुल्य चाहीँ बढिरह्यो। समानताका कुराहरु मात्र नारा हुन् है हजुर बाहिर नारा लगाएनी भित्रभित्रै लडीरह्यो।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अँध्यारोमा बाँच्नेहरु

~विवश सापकेाटा~ अँध्यारोमा बाँच्नेहरु अंधकारमै बाँचिराख सत्यतालाई बिर्सिएर अज्ञानतामै हाँसिराख।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

आज मैले देखेँ

~विवश सापकेाटा~ आज मैले मान्छेको रगतले माटो मुछिएको देखेँ। लाखौँ महिलाको सिउँदोबाट सिन्दुर पुछिएको देखेँ। नेताहरुद्वारा देश लुछिएको देखेँ। आज मैले देखेँ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

विवश छ लालीगुराँस

~विकाश सापकोटा~ फुल्छ, ओइलाउँछ अनि झर्छ अनि फेरी समयसँगै त्यही चक्र दोहोर्‍याउँछ फेर्छ आफ्नो रुप यसले

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : यो जिन्दगी खै के जिन्दगी !

~हरीभक्त कटुवाल~ भित्रभित्र खोक्रिएर बाहिर बाहिर बाँचेको एटमको त्रासले चुसेको समस्याको भूतले सताएको यो जिन्दगी खै के जिन्दगी !

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : सेती हो जिन्दगी

~बूँद राना~ सेती हो जिन्दगी, काली हो जिन्दगी बग्न नजाने गन्दा नाली हो जिन्दगी।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : सुनझैँ हजारचोटि

~बूँद राना~ सुनझैँ हजारचोटि खारे पो जिन्दगी हो कुन बेहोसीले भन्छ हारे पो जिन्दगी हो?

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : पानीमा आगो लगाऊ

~बूँद राना~ पानीमा आगो लगाऊ त गजल भैदिन्छ आगोमा फूल फुलाऊ त गजल भैदिन्छ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : सिद्धिचरण

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ हिजो थिएन, भोलि नहुने आज यहाँ सिद्धिचरण छ, हाँस्छ, खेल्छ र रुन्छ, घुम्छ, आफ्नै गीत गाउँछ गहिरो कालो माथिबाट यौटा फिलिंगो उठेको,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : युगको उर्दी

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ संकट पर्दछ मान्छेलाई, ढुङ्गालाई के पर्छ ! असिना आई फुलबारीकै फूलहरू पहिले झार्छ ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

मुक्तक : एउट विचार

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ एउट विचार पश्चिम नभमा लाली छायो, साँझ पर्यो अब आज मर्यो, समय सिन्धुमा आयु र बलको यौटा सानू बूँद खस्यो । के के भई अझसम्म अडेको जीवनको मेरो छेउ तिमिर घडामा चोपी फेरि नूतन पारी छ निकाल्नु (श्रोत:-अन्तर्जाल)

Posted in मुक्तक | Tagged | Leave a comment

कविता : प्रेम र विवाह

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ पौडिरहेको माछा जस्तै उडिरहेको चरा जस्तै, दौडिरहेको समय जस्तै

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बा आउनु भएको छैन

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ पानी परिरहेछ, हावा चलिरहेछ, समयले अबेर ओढिसक्यो, बत्ती बलिसक्यो,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : म बहुला होइन

~सिद्धिचरण श्रेष्ठ~ आमा तिनीहरूले जेसुकै भनून्, म बहुला होइन ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : प्रश्नोत्तर

~लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा~ ‘के हो अहो ! अमृत त्यो सुरदेव पान ?’ ‘सच्चा कमाइ गरिखानु भनेर जान ।’ ‘खोज्छन् सबै सुख त्यो सुख त्यो कहाँ छ?

Posted in कविता | Tagged | 1 Comment

कविता : झरना

~लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा~ पहाडको शिखरबाट देखेँ झरेको जल । मेरो मनमा बत्ती बले

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : जिन्दगीको मौसम

~लक्ष्मीप्रसाद देवकोटा~ जिन्दगीको मौसम रहँदै खन खन दिलको खेत बाँझो नहोस् पानी पर्दै चेतन जल शुद्ध सफेद

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता सङ्ग्रह : घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे

~भूपि शेरचन~ घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे –भूपि शेरचन प्रकासकीय घुम्ने मेचका अन्धालाई साँघुरो चोकका द्यौतालाई वीर भएका बुद्धूलाई बुद्धू भएका वीरलाई हल्लै–हल्लाको देशमा चार भन्ज्याङ, यो चिसो एष्टे्रमा उभ्याउने हामी होइनैं।

Posted in कविता सङ्ग्रह | Tagged , | Leave a comment

कविता : उत्तर खोजिरह्यौ

~बसन्त कुमार श्रेष्ठ ‘क्षितिज‘~ फूल भन्यौ, सुवास सकियो भुल भन्यौ मुल भन्यौ, रित्तिए म प्रतिकुल बन्यौ ।। उपवन भन्यौ, शिशिर आउँदा छोडी गयौ । जनमभर,भन्थ्यौ नयाँ नाता जोडी गयौ ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

अनूदित कविता : म पुनः उठ्ने छु

~माया आङगेलु~ तिमीले मलाई इतिहासको पन्नाहरूमा होच्याऊन सक्छौं तिम्रा कटु र सेता झुठहरू प्रयोग गरेर……… तिमीले मलाई सडकको फोहर जस्तै कुल्चन सक्छौं तर फेरि पनि, धूलो जस्तै, म उठ्ने छु,

Posted in अनूदित कविता | Tagged | Leave a comment