~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~
बाँच्न जानेदेखि खेल रै’छ जीवन,
नत्र चिसो छिँडी जेल रै’छ जीवन ।
नाँच्नै नजाने नि ईश्वर दाइना भए,
मज्जाले पाकेको बेल रै’छ जीवन ।
ढंगले नाँचे नि भागमै नभए,
चढ्न लाग्दा छुटेको रेल रै’छ जीवन ।
संसारै अचम्म हुनेकै सबैथोक,
रित्तो भए आँसुको भेल रै’छ जीवन ।
जन्माउने प्रभु मार्ने पनि उनै,
सृष्टिको अचम्म मेल रै’छ जीवन ।
gopiji2065@gmail.com
काव्यकुञ्ज, गठ्ठाघर, भक्तपुर
(स्रोत : काव्यकुञ्ज डट कम)
