Tag Archives: Lalita Doshi

बाल कथा : साहसी सोनाम

~ललिता ‘दोषी’~ बुटवल तिनाउ नदीको किनार भन्दा केही पर सडकको छेउमा जस्ताले छाएको एकतले घर छ । आँगन नजिकै केही केराका बोटहरू छन् । मूलढोका नजिकै ठोकिएको किल्लाहरूमा एउटामा माछा मार्ने जाली र अर्काेमा पेरुङ्गो झुण्ड्याइएको छ । त्यही घरको … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

बाल कथा : सहयोगी मैना

~ललिता ‘दोषी’~ झिसमिसे बिहानीमा कस्तुरी सधैँझैँ आहाराको खोजीमा आˆनो बासस्थान छोडेर केही परको जङ्गलमा पुग्यो । कस्तुरीको आँखा लहलह परेर पलाइरहेको राम्रो घाँसमा पर्‍यो । घाँस उमि्रएको ठाउँमा केही खाल्डो भएकोले कस्तुरी उफ्रिएर तल झर्‍यो । झर्दा पेटमा नीलकाँडा बिझ्यो … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

कविता : सपूत राष्ट्रको

~ललिता ‘दोषी’~ छोरा हुनु तिमीजस्तो सपूत राष्ट्रको तिम्रै नामले पनि उठ्छ शिर देशको नेपालीका गहभरि छ तिम्रै तस्बिर आज धन्य लक्ष्मी तिमीले राख्यौ जन्मेको लाज । नेपालीका धुकधुकीहरूमा तिमी सुस्तरी चल्मलाउँछौँ रवि, शशी तिमी, तिमी किन पो बिलाउँछौँ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : भोग्नु पीडा भोगेपछि

~ललिता ‘दोषी’~ भोग्नु पीडा भोगेपछि तिम्रो मायाको अर्थ के ? मुटु जल्नु जलेपछि तिमी फर्कनुको अर्थ के ? भैगो जाऊ टाढा कतै आँखाहरूमा नछाऊ सुकिसकेका परेलीलाई

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : जति उज्यालो खोजूँ

~ललिता ‘दोषी’~ जति उज्यालो खोजूँ त्यति निस्तब्ध रात छ जति बिर्सिऊँ भन्छु त्यति विगतको याद छ । जति हाँस्न खोजूँ त्यति दर्द बढ्दैछ बिर्सिऊँ भन्छु आफूलाई

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

गीत : उड्छ सिमल भुवा बनी

~ललिता ‘दोषी’~ उड्छ सिमल भुवा बनी मन कताकता भत्कियो सारा रहरहरू तिमीले अर्कै मोड लिँदा उड्छ…. तिमीले दल्यौ चुक नै मेरो आलो घाउमा झुम्यौ सधैँ सधैँ तिमी अरुहरूकै बाहुमा

Posted in नेपाली गीत | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : राम्रो खरायो

~ललिता ‘दोषी’~ सानो-सानो सेतो-सेतो राम्रो खरायो मैले आऊ भनेको त परै हरायो खुर्र यता, खुर्र उता आमा छोडी जान्छ दुबो घाँस जे पाए नि कुटुकुटु खान्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कथा : सानो डाक्टर

~ललिता ‘दोषी’~ नन्दप्रसादले आँखाबाट झरेको आँसुलाई पुछे । लामो श्वास फेरेर मनोवाद गरे, ‘हे प्रभु बूढीलाई जस्तै मलाई चाँडै लैजाऊ । म सबैको बोझ भएँ । जति धामीझाँक्री देखाउँदा पनि केही सीप लागेन । रोग जस्ताको तस्तै छ, घरखेत सिद्धिने … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : चरी

~ललिता ‘दोषी’~ चिरविर, चिरविर गर्दै गाउँछे चरी आँगनीमा चारा टिप्दा छर्छे विस्कुन कहिले कुनाकुनीमा । भुर्र यता, भुर्र उता गर्दै नाच्छे चरी सधैँजसो लिइजान्छे चारा चुच्चाभरि ।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : विछोडको कहानी

~ललिता ‘दोषी’~ जरुवा छ कि आँखाभित्र झर्छ सधैँ पानी लाखौँ गरो कोसिस मैले सुकेनन् आँखाका यी नानी फ्याँक्न खोजें जलन, पीडा तस्बिर निष्ठुरीको जति बिर्सुं भने पनि गएन झझल्को उनको

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : मृगका कुरा

~ललिता दोषी~ जङ्गलमा बस्छौँ हामी त्यही हाम्रो घर दुःख नदेऊ हामीलाई लाग्छ धेरै डर बाघ, भालु, सिंहका छन् ठूला–ठूला दारा शिकार खेली मार्न खोज्छन्

Posted in बाल कविता | Tagged | 1 Comment

बाल कविता : भित्री आँखा

~ललिता दोषी~ सेतो लौरी हातमा छ पीठमा ठूलो झोला छामछाम छुमछुम गर्दै आइन् नेत्रहीन नीरा छैनन् उनी नपढेका छैनन् बेरोजगारी आफ्नो लागि कमाउँछिन्

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कथा : दुइटी आमा

~ललिता ‘दोषी’~ कात्तिकको महिना, समय त्यस्तै बिहानको एघार जति बजेको हुँदो हो । अमेरिकी नागरिक लरेन गेटमा उभिरहेकी थिइन् । आठनौ वर्षकी बालिका हातमा सानो प्लास्टिकको झोला बोकेर उनीतिर नै दौडदै आइन् । लरेनले उनलाई तलदेखि माथिसम्म हेरिन् । उनको … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

एकाङ्की : उज्यालो

~ललिता ‘दोषी’~ मूल पात्र परिचय :  वीणा खरेल     (६४ वर्षीय वृद्धा ) नवराज के.सी    ( ६९  वर्षीय वृद्ध ) समृद्ध कार्की     (२७ वर्षीय युवा  ) दिवाकर पाण्डे    (२६ वर्षीय युवा ) हुकुमबहादुर खरेल (५१ वर्षीय अधबैँसे ) मैते कुमाल     (४९ वर्षीय अधबैँसे ) चन्द्रलक्ष्मी खरेल (४२ वर्षीय  अधबैँसे … Continue reading

Posted in एकाङ्की | Tagged | Leave a comment

कथा : अपराधबोध

~ललिता दोषी~ सधैँझैँ राम चौधरीका आँखामा आज निद्रादेवीले बास गर्न सक्दिनन् । ऊ बगरमा फ्याँकिएको माछोझैँ छटपटाइरहन्छ । उफ् ! लामो सास फेर्छ चौधरी । सधैँ श्रीमतीलाई अङ्कमाल गर्ने उसका हातहरू आज थरथराउँछन् । एउटै ओछ्यानमा सुतेकी श्रीमती पनि उसलाई … Continue reading

Posted in नेपाली कथा | Tagged | Leave a comment