Tag Archives: kabita

कविता : हामि कस्ता पागलको पालि परेका छौँ !

~शैलेन्द्र कुमार थापा~ बाँचे देख्न पाइन्छ, आज यो साकार हुदै छ आफु बसेको परिवेस देख्दा मन धर-धरि रुदै छ हिजो परिवर्तनको पाठ पढ्दा वा पढाउदा मुलुक र जनतालाई सर्बोपरि राखिन्थ्यो सामन्तवाद र त्यस्का नाइकेहरुको सत्यानास हुनु पर्ने कुरा भाकिन्थ्यो सामाजीक … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : जिन्दगी नै समर्पण

~मोहनशरण देवाचार्य~ निश्वार्थ मनमा मेरो , राष्ट्र नै थियो जीवन। हे बत्सल्यमयी आमा, जिन्दगी छ समर्पण ।।१।। नेपाली कन अर्काले , उपेक्षा नगरिकन । सम्मान पाउँने काम, गरौ नेपाली भै कन ।।२।।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : आमा र अस्पताल

~शुषमा मानन्धर~ क्याबिन बाहिरको कोलाहलपूर्ण कोरीडोर थाकेपछि अलिकति झप्की लाग्न पाएको हुन्न काखीमुनि थर्मामीटर घुसाउँदै ऊ झस्काउँछे “आमा, ज्वरो नाप्नु प¥यो ।” मध्यरातमा बल्लबल्ल लाग्न थालेको पातलो निँद्रा पनि अस्पतालकोएडजस्टेबल बेडबाट छताछुल्ल पोखिन्छ, पर परसम्म । सोहोर्दै थोपाथोपा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : म र तिमी

~भानु दुलाल~ म समयबाट डढेको ठूटो मान्छे म चट्टानबाट चोइटिएको दर्शनढुंगा म सयपत्रीको झ्याँगबाट अलग्गिएको क्यातुक्के फूल म चामलभित्रको अमिल्दो धानको बिया म बाटाभरि पोखिएको तोरी, कोदो, गहु, मकैको दाना । म भाचिएको पूलको मक्किएको फलेक म भुत्ते कोदालीको फुटेको … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : तिम्रो सम्झनामा

~लक्ष्मी केसी~ हसेरै बिदा गर्छु भन्थे तिमीलाई तर मुस्कान कतै डेरा सर्यो || रोक्छु भन्थे यी मनभित्र मडारिएका बादललाई तर आशु बनी बर्सिदियो || हुन त थियो बिछोड मात्र दुइदिनको तर जन्मौजन्मको जस्तो भान भयो ||

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : रित्तो बस‍

~कमल कुमार~ बस छुटिसकेको बसपार्कमा मलाई लिएर जाने बस फेरि फर्केर आए जस्तो नसोचेको आयौ तिमी एक बस खचाखच सम्झना बिउँताइदियौ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : अलिकति फेरिनुस् मन्त्रीज्यू !

~सरल सहयात्री पौडेल~ म तिम्रो आमा हुँ, म तिम्रो बाबा हुँ गरिब र निशाहय भाइ, दाइ, दिदी वा बहिनी हुँ म तिम्रो वर्ग आफन्त हुँ । तिमीसँग मेरो ठुलो माग छैन

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : प्रवेश निषिद्ध गोलार्धमा

~कृष्ण प्रधान~ जाँदै थियौँ, जाँदाजाँदै नदीले छेक्यो । कुनै पुल थिएन, बाढी आएको थियो पर्खियौँ कुर्दाकुर्दै पानी सुक्यो नदीको पार गर्यौँ । त्यहाँपनि बस्न मन थिएन

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : युद्धलाई रोक्न सकेका छैनौ

~उषा शेरचन~ चेतना शून्य समयका -प्रत्येक आयामहरु अहम्को खोल ओढेर -स्वविवेक हराएर छेपारो जस्तै रङ्ग बदलिरहेका छन् आ-आफ्नै डम्फू बजाइरहेका छन् आँखामा पट्टी बाँधेर अन्धोको

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : अनुहार

~अशेष मल्ल~ बिहान सबेरै उठेर ऐना हेरेँ चर्किएको थियो थाहा भएन मेरो अनुहार चर्किएको थियो कि ऐना किन चर्किन्छ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : नदीको माझमा

~अमर गिरी ~ नदीको माझमा छु म डगमगाइरहेछ डुङ्गा उठिरहेछन् छालहरू ती ठोकिन्छन् ढुङ्गामा/किनारमा भयभीत छु म विस्मित छु म सोच्छु— किनारामा उभिएर हेर्नेलाई कति अभूतपूर्व लाग्दो हो यो दृश्य ?

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : सर, एउटा ब्ल्याकबोर्ड तपाईकै पर्खाइमा छ

~नरबहादुर घिमिरे~ एउटा पुरानो पाठशालाको सानो कक्षा कोठामा युग युगदेखि बदलिँदै न बदलिएको हजारौं जीवनमा व्यप्त थोत्रो परम्पराहरू मेटाउन आज तपाईको पर्खाइमा छ एउटा ब्ल्याकबोर्ड। एक ब्ल्याकबोर्ड तपाईकै पर्खाइमा छ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

छोक : …रहेछ विदेशमा

~दीपक कुमार ज्ञवाली~ आफ्नै खुट्टाले नहिड्ने रहेछन् पिलन्धधरे राजनीति जमात जनमतको कहिलै नगर्ने सम्मान तेल पानीको सम्वन्ध

Posted in छोक | Tagged | Leave a comment

गीति कविता : बोलाइ रहेछन् …..

~रन्जु ‘मार्ग’~ आऊ तिमि आऊ, मान्छे बचाउँन आऊ दिने केही नभए पनि, मन हँसाउन आऊ ! पर्खि बसेका छौ हामी,सबै गुमाएर नि, हेरी बसेका छौ हामी, घाम अस्ताएर नि,

Posted in गीति कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : नदुखेको घाउ

~प्रदीप लोहागुण~ घाउ दुख्न थालेपछि सबथोक बिर्सन्छ मान्छे । दुखाइले पराकाष्ठ छोएपछि एकक्षणलाई ममतामयी आमा बिर्सन्छ

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : नाङ्गाहरूको देश

~तीर्थ श्रेष्ठ~ म देखिरहेछु निर्वस्त्र नाङ्गा छन् मेरा प्रियजनहरू यो कारुणिक दृश्य देखिनसक्नु छ र पनि देख्न बाध्य छु मेरा प्रियजनहरूका शरीर मात्र नाङ्गा छैनन् मेरा प्रियजनहरूका पेटहरू पनि नाङ्गा छन्

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : कल ब्रेक

~किरण दहाल~ फिँजाएर ओछ्यानभरी हेरिरहेछ ऊ– विश्वविद्यालयले दिएका प्रमाणपत्रहरु र, सम्झन्छ बाबाको अर्ती– धेरै पढेर ठूलो मान्छे बन्नुपर्छ अनि आक्रोस पोख्छ– ‘पढिगुनी के काम हलोजोती खाए माम’ एउटा प्रचलीत नेपाली उखान

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बिचारको भारी

~विश्वराज अधिकारी~ हिँड्न सक्दैन एक्लै खोज्दै हिंड्छ आफूलाई डोर्याउने गोठालो सँधै मान्छे टाउकोको भारी बिसाए पनि बिचारको भारी बोकिरहन्छ मान्छे लाख कोशिश गरेर पनि

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

छोक : शिक्षा

~बिमल गुरुङ~ कक्षा कोठामा पिचिक्क थुक्दै

Posted in छोक | Tagged | Leave a comment

कविता : सङ्गीत

~लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा~ मान्छे किन भो टिन झैँ खोक्रो ? केवल काँचुली ? केवल बोक्रो ? वीणा जीवन उसले बुझेन, सुरसा सङ्गीत एक बजेन, हजार हवाले तारै टुक्रयो । मानवताको मुटु तुम्बा, गुँज्नैपर्दछ सुरले गम्म, मानिसप्रति भै मानिस आफु,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : बादलको तस्विर

~दिनेश अधिकारी~ होइन भन्नै सक्तिनँ अबिरको फागु खेल्दै सडकमा उत्रिएर मैले पनि अरुले जस्तै विजयोत्सव मनाएको हँु जिन्दावाद गाएको हुँ एउटा सफा तस्विर थियो आँखाअघिल्तिर-त्यतिखेर रङ्ग भएर तस्विरमा मेरो रहर बिउँझएको थियो रेखाहरुमा मेरो गन्तब्य प्रस्टिएको थियो

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : विश्वासको सौन्दर्य

~मञ्जुल~ दुई जना ससाना केटीहरू हात समातेर हिँडिरहेका छन् मेरो साथी ती हातहरूतिर औँल्याउँदै भन्छ,

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : छोरीलाई मानचित्र पढाउँदा

~विजय मल्ल~ रातो रगतले कोरिएको साँध छ खेतमा डिल लाएझैँ हेर, हरेक राष्ट्रका फाँटमा! यो हो भारत, यो हो पाकिस्तान हिन्दू-मुसलमानको रगतले मुछिएको यही हो रेखा महान्! यो जर्मनी, यो इङ्गल्यान्ड यो रुस, यो जापान।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : पावरहाउस

~श्यामल~ समयसँगसँगै थिचिदै गएका सपना सानासाना आँखामा देखिने इन्द्रेणी समय सँगसँगै अगोचर हुँदै गएका कपासका भुवाहरूबाट धागो बनाउँदाबनाउँदै चिसोले कठ्याङ्ग्रिएका मानिसहरू आफैँले बनाएको मोटर र रेलले किचेर मरेका आत्माहरू आफैँले उडाएको हवाइजहाजको स्वप्नयात्रामा बिताएको जवानी

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : ऊ

~बिपना ढुङ्गाना~ संघर्षको दौडमा, मानिसहरुकै समुद्र सडकमा हिँडिरहेका थुप्रै मानिस एकअर्कासँग सबै अपरिचित तिनीहरुकै एक हिस्सा थिई ऊ । सन्तुष्टिको खोजीमा हिड्दै गर्दा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : झरी

~रेखा पन्त~ जाडो महिनाको तातो घाम चियाको चुस्कीमा मकै बदाम घरको आँगन या कौशी परालले बुनेका सुकिला न्याना

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : देश बाहिर

~अजित क्षेत्री~ हो, मैले त्यसरी छाड्नु हुने थिएन त्यो लागीगुराँसको फूल जिन्दगीको त्यो घाँसे मैदान तिम्रो अराजक प्रेमको त्यो न्यानो अंगालो मैले त्यसरी छाड्नु हुने थिएन मेरो देश

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : अर्को दिन

~दीपा लिम्बु राई~ बुद्ध र गान्धीलाई नजिक राखेको छु म युद्धविरोधी मानव युद्धकालको यो समय पेट्रोलले मलाई नै खोजिहिड्छ ? राइफलको व्यारेलले मलाई नै ताकिरहन्छ । युद्ध विमानले मलाई नै खेदिरहन्छ । के म दुस्मन हुँ ? के म शत्रु … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : काठमाडौं

~वीरेन्द्र नेपाल~ मन्दिरको भण्डारण भनेर चिनिने काठमाडौं फोहोरको डङ्गुर बनिसकेको छ, सभ्यताको केन्द्र भनेर मानिने काठमाडौं अश्लीलताको प्रदर्शन गर्ने थलो बनिसकेको छ । संस्कृतिको धरोहर मानिने काठमाडौं विदेशीहरुको ट्वाइलेट बनेको छ, विश्व सम्पदाको सम्पत्ति मानिएको काठमाडौँ हत्या, हिंशा र आतङ्क … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : मेरो जीवन

~गोपाल पाँडे~ होओस् ‘को?’ नाउँ मेरो अति सरल रहोस् ठाउँको नाउँ ‘कुन्नी‘ हूँ आफू सर्वसाधारण जनहरुको साथमा मात्र खालि निन्दा सारा सर्वले नचिनिकन गरुन् सामुमा हूँ म चाहि, त्यो निन्दाबाट शिक्षा अबल अबलका पाउँद हूँ म केही । १ होओस् … Continue reading

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : कागजको मान्छे तिमी !

~विक्रम तिमिल्सिना~ उड्यौ हूरीबिना नै सिरिरिरी बतासले ! . म प्रार्थना त गरुँला, तर पनि हावाहूरी बाढीभेल त अवश्य आउनेछ ।

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

कविता : मृत्युको शब्दकोष

~प्रमोद स्नेही~ भोलि बिहान उदाउने सूर्य म देख्छु देख्दिनँ, त्यो मलाई पनि थाहा छैन। तर यो सत्यदेखि भने म अनभिज्ञ छैन। कुनै दिन मैले पनि यसरी नै जल्नुपर्छ यो चितामा

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment