Tag Archives: गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’ – Gopikrishna Dhungana ‘Pathik’

गजल : छातिभरि दुख्छ देश

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ मुस्कान छर्न खोजे पनि छातिभरि दुख्छ देश, सुसाउँदा नि सूल बनी छातिभरि दुख्छ देश । हँसाउने खोज्नुपर्छ, रुवाउने जताततै, सताउने हुँदा धनी छातिभरि दुख्छ देश ।

Posted in गजल | Tagged | Leave a comment

बाल कथा : कमिलाको डाक्टर

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ बिहानको ९ बज्यो । रियाज सधैंझैं घरको पेटीमा बसेर स्कूलबस कुरिरहेको थियो । रियाजसित उसका बाबा पनि हुनुहन्थ्यो । रियाज यताउति हेर्दै थियो । त्यहाँ उसले कमिलाको ताँती देख्यो । त्यही बेला कमिला कहिले रियाजको खुट्टामा त … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

गीत : जस्केलो मै ल्याएको छु

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ जस्केलो मै ल्याएको छु एक अञ्जुली माया सजाइदेउ बिन्ती हजुर राखी मलाई दया । शंका गरे संसार शुन्य सापटी लेउ मन सिउरीदेउ बेली फूलझैं सिरुपाते तन,

Posted in नेपाली गीत | Tagged | Leave a comment

बाल कथा : भोको राक्षस

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ ‘अब म तिमीहरुलाई खान्छु’, लामो कपाल, दाह्री र दाह्रा भएको अग्लो मोटो राक्षस छेवैमा आएर गर्जियो। चउरको कुनामा बसेर खाजा खाइरहेका रमेश, नरेश, स्तुति र स्मृति डराए, अतालिए र रुन थाले। बस्तीभन्दा केही परको सरस्वती प्राथमिक विद्यालय … Continue reading

Posted in बाल कथा | Tagged | Leave a comment

कविता : नेपाल चिहाइरहेछ दार्जिलिङ

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ अधरमा प्रकृति मुस्कान साचेर टाइगर हिलबाट सूर्योदय स्वागतमा रम्दै, अंगप्रत्यंगमा चियाका बुट्यानहरुमा अनि शान्त अनुहारमा निर्दोषपन बटुल्दै नेपाल चिहाइरहेछ दार्जिलिङ । देखिन्न दाग कतै, संवेदनशील तर स्नीग्ध

Posted in कविता | Tagged | Leave a comment

गजल : मुस्कान खोलिन् उनले

~गोपीकृष्ण ढुंगाना ‘पथिक’~ त्यति लामो यात्राभरि न एक शब्द बोलिन् उनले, अधरभरि संगालेको न त्यो मुस्कान खोलिन् उनले । यौवनको बगैंचामा बैंश फुले’थ्यो ढकमक्क, फूलैफूलको बास्नाभित्र कसलाई राख्या होलिन् उनले ।

Posted in गजल | Tagged | Leave a comment