Category Archives: बाल कविता

बाल कविता; Children’s poem

बाल कविता : भित्री आँखा

~ललिता दोषी~ सेतो लौरी हातमा छ पीठमा ठूलो झोला छामछाम छुमछुम गर्दै आइन् नेत्रहीन नीरा छैनन् उनी नपढेका छैनन् बेरोजगारी आफ्नो लागि कमाउँछिन्

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : झिमझिम गर्ने सानी पुतली

~रश्मी ‘असफल’~ कस्ती राम्री झिमझिम गर्ने सानी पुतली मेरो पनि भए हुन्थ्यो नानी पुतली मेरा बाबा कहाँ कहाँ आमा कताकता कसले किनीदेला मलाई ज्ञानी पुतली

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : गुजी पाएँ !

~बूँद राना~ अँधेरीमा गुजी हुन्छ भन्नुहुन्थ्यो बज्यैले के हो गुजी ? कस्तो हुन्छ ? नदेखेको मैले आज फेरि भन्नु भयो सम्झाउँदै राती ‘आँटीमाथि गुजी छ त्यहाँ नजानू है नाति !’

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : बाल लोकले

~रामेश्वर राउत ‘मातृदास’~ केटाकेटी मिलेर हान्न थाले मटेङ्ग्रा बगैँचाका फूललाई लात्ती हान्छन् फटेङ्ग्रा फूल रोप्ने मालीको मीठो मुस्कान बालीमा सबको हित चित्तले

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : भाइ

~विनोद न्यौपाने~ सानो भाइ मेरो अब ठूलो भएछ ताते ताते गरी गरी हिड्न थालेछ । सक्ने जति सबै सामान बोकी बोकी हिँड्छ गुन गुन गर्देै हिँड्छ, के के भन्छ भन्छ । मुसे दाँत देखाई देखाई, घरि घरि हाँस्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : हाम्री छोरी

~दिव्या बज्राचार्य~ नीलो ज्याकेटमा सजिएकी छोरी रातो रीवन बाटीएकी छोरी आँखामा गाजल लेपिएकी छोरी ओठ फुटेपनि त्यत्तिकै राम्री छोरी सेतो फ्रक औधी सुहाएकी कालो जुत्ता टल्केको लगाएकी भर्खर नाक आफै धोएकी स्कूल जान्छु भनी चाँडै टम्सेकी

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : जन्मभूमि

~योगीता भट्टराई~ मेरो जन्म भूमि नेपाल शान्तिपूर्ण देश हो दौरा सुरुवाल ढाका टोपी यो देशको भेष हो कृषि प्रधान देश हाम्रो सुन्दर शान्त नेपाल आफ्नै काम आफ्नै शान सुन्दर शान्त विशाल

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : घाम

~सौगात न्यौपाने~ उजेलीलाई साथै ल्यााउने कति राम्रो घाम घामसित शुरु हुन्छ हाम्रो पनि काम विद्यार्थीले पढ्ने लेख्ने

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : आमा

~सृष्टि अधिकारी~ आमाको ममताको लेखा छैन आमा भन्दा ठूलो इश्वर होइन आमा हाँस्दा दिशा खुल्छ हृदय भित्र ईश्वर डुल्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : पानी

~खिमानन्द पोखरेल~ मेरो सानी छोरी पिऊ, पानी घुटु घुटु पिउँदा पानी हर्रर जिउ सर्रर मुटु मुटु यसै गरी पानी पिउने गर्नुपर्छ जान जसले दिन्छ राम्रो अर्ति उसैलाई मान ।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : मधेश मेरो जान हो ।

~ज्ञानेन्द्र कुमार यादव~ मधेश मेरो जान हो, मधेश मेरो आन हो । मधेशको माग लिएर आउछु,यहि मेरो शान होे –२ मधेशमा पहिला थियो धेरै राम्रो व्यवहार अहिले मधेश भएको छ, धेरै बेकार –२

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

कथा : उनको हाँसो

~श्रेष्ठ सत्य~ तीन महिना हुन आँटेको थियो, राती काम गर्न थालेको । शुरुका दिनहरुमा त रातभर जागा रहन कठिन कठिन महशूस भए तापनि पछिल्ला समयहरुमा त्यो सहज लाग्न थालेको थियो । मैले राति काम गर्न थालेको केही समय पछि नै … Continue reading

Posted in नेपाली कथा, बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : विद्यार्थी तिमी

~देवेन्द्र अर्याल ‘आँसु’~ फूलको शोभा फूलबारीमा, विद्यार्थीको पाठशालामा । ज्ञानको दिव्य ज्योति छर्ने, विद्यार्थी नै संसारमा । ठूलो मान्छे मात्र होइन,

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : बालअधिकार

~प्रभातप्रकाश तिमल्सिना~ बेलायती फोटो पत्रकार एग्लाइन्टाइन जेबले विश्वमा पहिलोपटक बाल अधिकार चिनाइन् यही बाल अधिकारको बाटोमा हामीलाई प्रेरित गरी उत्साह भरेर हिँडाइन् । सन् १९८९ नोभेम्बर २० मा बनाए बाल अधिकार महासन्धि सबै मिली जम्मा अनि तयार भयो बाल अधिकारका … Continue reading

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : हाँस र प्रकृति

~सुरज काफ्ले~ मेरो घरको छेउमा छ सानो पोखरी । भित्र कमल वरिपरि सुन्दर सुनखरी ।। बँगैचमा फूलहरु रमाइला फूल्छन् । लुकमारी खेलीखेली हाँसहरु डुल्छन् ।। टाटेपाटे हाँस खेल्छन् सेता हाँस पनि तिनै हाँस खेलाउँछु मज्जा लिन्छु अनि ।। दुईटा हाँसको … Continue reading

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : इस्कुल जान्छु टम् टम् टम्

~युद्धप्रसाद मिश्र~ उठ्छु, पढ्छु कपडा फेर्छु सफा सुघर भई ऐना हेर्छु टफिनसाथको झोला भिर्छु स्कुल जान्छु टम् टम् टम् थोरै खोल्छु, धेरै पढ्छु पाठ नबिर्सि अघि अघि बढ्छु नभइ छाड्दिन म पनि फस्ट कोभन्दा को छ र कम

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : विद्यार्थी बिरालो

~युद्धप्रसाद मिश्र~ फलफूल चाहिँ नमिठो मान्छु मासु पाए खुसीसित खान्छु दही दूधको सौखिन भारी म हुँ बिरालो मुसा सिकारी छैन कसैसित झगडा मेरो

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : घाम पानी घाम पानी

~युद्धप्रसाद मिश्र~ घाम-पानी घाम-पानी स्यालको बिहे कुकुर जन्ती बिरालो बाहुन झिलिमिली झिलिमिली बिजुली चम्क्यो बादल गज्र्यो अन्धाधुन जन्ती सन्ती भागाभाग

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : मेरी आमा

~प्रभातप्रकाश तिमल्सिना~ मेरी आमा तिमी हौ जननी तिमी नै हौ जन्मभूमि तिमी नै धर्ती माता तिमी हौ मातृभूमि । आफ्नो पेटमा राखी मलाई नौ महिना हुर्कायाै बढायौ दश धारा दुध पिलाई मलाई अगाडि बढायौं ।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : स्कूल जाऔं

~युद्धप्रसाद मिश्र~ सुनधारामा पानी भर्छन् टुँडिखेलमा चर्छन् गाई रत्नपार्कमा घुम्छ सिपाही हुन्छन् नाङले पसले त्राही धरराको त्यो टुप्पो हेर्दा शिरमाथिको टोपी खस्छ भई पुराना हटाइएका सालिकमाथि कौवा बस्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : हाम्रो भैंसी बूबू दिन्छ

~युद्धप्रसाद मिश्र~ कहिले खेल्दछ पानीभित्र कहिले चर्दछ उता चौरतिर गोठभित्र गई सुत्दछ राती हाम्रो भैंसी कस्तो जाती यसकै गोवर बोकी बोकी

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : लौ न मैले के गर्ने ?

~युद्धप्रसाद मिश्र~ बाबु जान्छन् दाउरा काट्न आमा जान्छिन् मेला घरको धन्दा गर्दा गर्दै जान्छ मेरो बेला लौ न मैले के गर्ने ? मनको कुरा उर्ली उर्ली मनैभित्र थाक्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : मेरो गाउँ

~निश्चल के.सी~ मेरो गाउँमा हरियाली बन छ । त्यसैले मलाई त्याहाँ जाने मन छ । मेरो गाउँ सन्दर र शान्त वातावरण छ । त्यसैले मलाई त्याहाँ बस बस लाग्छ ।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : बाढी

~नारायण तिवारी~ घरको आँगन मेरो बाढी पसे पछि मज्जा लाग्यो मलाई हेर्छु बसी-बसी एकै छिनमा देखेँ घरमा पस्यो पानी बल्ल थाहा पाएँ यसले गर्ने हानि

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : बानर

~युद्धप्रसाद मिश्र~ चोर्ने चिन्तन गर्दछ खाली मानिसहरूका हरिया बाली फेरि कसैको पनि फुल-बारी देख्नै नसकी दिन्छ उजारी अग्लो रुखमा उसको डेरा मान्दछ मीठो अम्बा, केरा निर्धा आए जाई लाग्छ

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : माया हाम्लाई बराबरी

~नारायण तिवारी~ म हुँ एक बालक पढ्ने मेरो काम पढी गुनी ठूलो भई राख्छु देशको नाम । दिनभरि स्कुल अनि एकछिन खेल्छु साँझमा पढ्न बस्छु बिहान राति आमाबाका माझमा कुनैबेला हजुरबाको बन्छु सानो साथी

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : मेरो काठमाण्डौं

~निश्चल के.सी~ मेरो काठमाण्डौं घरैघर भएको काठमाण्डौं । मेरो काठमाण्डौं मोटरकार र टयाक्सी भएको काठमाण्डौं । मेरो काठमाण्डौं सडक गल्ली भएको काठमाण्डौं । मेरो काठमाण्डौं मन्दीरै मन्दीर भएको काठमाण्डौं ।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : म सानी नानी

~शिक्षा भण्डारी~ म सानी नानी राम्रो मेरो बानी। किताब कापी हाली पढ्छु मिली जुली। आज्ञाकारी म छोरी

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : कस्तो मजा

~दुर्गालाल श्रेष्ठ~ प्राणीमा ठूलो मान्छे हो भनी भनेको कल्ले हो – पशुले होइन, पन्छीले होइन मान्छे आफैले हो । ठूलो छ मान्छु, मान्छेको घर लवाई-खवाई बसेकै छ उ यतिको ठूलो

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : किसान

~नन्दनी दास~ यो किसान जसले बनाउँछन आफ्नो पहिचान, यो किसान जसले बनाउँछन आफ्नो पहिचान, दिएर अरुलाई चावल, धान पाल्छन सबैलाई भएर महान् । गर्छन परिश्रम दिनभरी खेतमा लिएर माटो आफ्नो हातमा, हेछर्न सपना रातभरी खेतको कस्तो होला उबजनी भी ।।

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : सक्दछु फड्किन

~युद्धप्रसाद मिश्र~ सक्दछु फड्किन लड्दिन सितिमिति फड्के खाडल साहसले जिती लडे हिलोमा बिचरा तड्पी दिदी हाँसिन् खितिति म ता डराएँ भो मुटु ढुकढुक

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment

बाल कविता : ज्ञानी छोरो

~विवश पोखरेल~ सधैँ स्कुल जान्छु भनेको म मान्छु जे जे दिनुहुन्छ आमा ! त्यही कुरा खान्छु । खेल्ने बेला खेल्छु पढ्ने बेला पढ्छु भविष्यको चुचुरीमा नबिराई चढ्छु । सानो ठूलो कसैलाई

Posted in बाल कविता | Tagged | Leave a comment