कविता : युद्धलाई रोक्न सकेका छैनौ

~उषा शेरचन~

चेतना शून्य समयका
-प्रत्येक आयामहरु
अहम्को खोल ओढेर
-स्वविवेक हराएर
छेपारो जस्तै रङ्ग बदलिरहेका छन्
आ-आफ्नै डम्फू बजाइरहेका छन्
आँखामा पट्टी बाँधेर अन्धोको
-अभिनय गरिरहेको बेला
बजारमा खुकुरी र बन्दुकको
-व्यापार फस्टाइरहेको बेला
हाम्रो कलम र कुचीको अर्थ हराएको छ
हाम्रो कलम र कुचीको मर्म हराएको छ
बलीको बोको भएर
रक्तरञ्जित क्रान्तिमा होमिनु परेका
-निर्दोष रगतले
हाम्रो क्यानभास लतपतिएको छ
हाम्रो कापीको पाना रंगीएको छ
बुद्धको देशमा रगत उम्लनु भन्दा बढि
-विडम्बना हरु के हुन सक्छ –
बुद्धको देशमा शान्ति हराउनु भन्दा बढि
-दुर्माग्यपूर्ण कुरा अरु के हुन सक्छ –
युद्ध कति घिनलाग्दो र वीभत्स हुन्छ भनेर
युद्ध कति कहालीलाग्दो र पीडादायी हुन्छ भनेर
युद्ध कति उजाडलाग्लो र त्रासदीपूर्ण हुन्छ भनेर
-जान्दा जान्दै पनि हामीले
-अस्वीकार गर्न सकैका छैनौँ
-बहिष्कार गर्न जानैका छैनौँ
हमी आफैँ अन्यौल ग्रस्त
-भविष्यको दोसाँधमा उभिएर
हामी आफैँ कर्तव्यलाई
-वर्तमानको झोलामा राखेर
अगाडी बढ्न सकेका छैनौँ
युद्धलाई रौक्न सकेका छैनौँ

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in कविता and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *