कविता : किम्बुको बोटमुनि

~कमल कुमार~kamal-kumar

हामीसँगै हुर्केको थियो
किम्बुको बोट

तिम्रो आँगनको छेवैमा
छेलिएर किम्बुको बोटमा
म हेर्ने गर्थेँ
लुकेर
तिमीले नुहाएको

थाहा छ मलाई पनि
तिमी पनि त रोज्ने गर्थ्यौ
मेरै घर छेउको साँघुरो बाटो
बजार जाँदा
छाडेर
छोटा र सजिला मूलबाटाहरु

किम्बुको बोटमुनि
खेल्ने गर्थ्यौं हामी
गुडियाहरु
जहाँ तिम्रा पुतली
र मेरा पुतलीका
अनगिन्ति विवाह महोत्सव भएका थिए

किम्बुको बोटमुनि
हुन्थेँ म
सँधै डर लागेको नक्कल गर्थेँ रुख चढ्न
किनभने तिमी छोटो फ्रक लगाएर
चढ्दथ्यौ किम्बुको रुख
र झारिदिन्थ्यौ मेरा लागि
गुलिया रसिला किम्बुहरु

किम्बुको बोटमुनि
बुन्ने गर्थ्यौं हामी
थुप्रै थुप्रै
कोमल रेशमी सपनाहरु
गुजुल्टिएर

किम्बु फलेझैं
कुनै विहान अचानक फक्रेको थियौ तिमी
हो त्यसैदिन देखि
तिमी आँगन छेउको इनारमा नुहाउन छाडेका थियौ
मैले पनि हेर्न छाडेको थिएँ तिमीलाई
छेलिएर किम्बुको बोटमुनि

त्यसैदिनदेखि हुनु पर्छ
तिमी हिँड्न पनि छाडेका थियौ
बजार जाने मेरो घरको बाटो

मैले अन्तिमपटक हेरेको थिएँ तिमीलाई
छेलिएर किम्बुको बोटमा
जतिखेर तिमी
रँगिएर सिउँदोमा
छाडेर जाँदै थियौ सँधै सँधै
किम्बुको बोट र आँगन छेउको इनारलाई

बुढो भएको किम्बुको बोट
काटिएको छ अहिले
र खुलेको छ एउटा फर्निचर पसल छेवैमा
तिमी नुहाउने त्यो पुरानो इनारको
नामो निशानै छैन
बरु भेटिन्छन् नयाँ छिमेकीहरु
रित्तो गाग्रि बोकेर भड्किरहेका यताउता

किम्बुको बोटमुनि हुर्केका
रेशमझैं पातला सम्झना
बोकेर
यतिखेर म सोचिरहेछु
एउटा किम्बुको बोट रोप्न मन छ कतै
तर को आएर खेल्ला
मैले रोप्ने किम्बुको बोटमुनि ?

फेब्रुअरी १२ २०१३ काठमाण्डु

(स्रोत : रचनाकारको ब्लगबाट सभार)

This entry was posted in कविता and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *