गीति कविता : कहिले इज्जत गाँस्ने ?

~रामेश्वर राउत ‘मातृदास’~rameshwor-raut-matridaas

हामी सबै एउटै ड्याङका भ्यान्टा आलु मुला
गुन्द्रुक सिन्की भएका छौँ केको साना ठूला

देशको सान इज्जत जहिले उठ्छ विशाल छाती
मातृभूमि नहँसाइ हुन्नौं कहिल्यै माथि

पराइ पाउ झुक्ने अनि भीख माग्दै खानी
के लम्कन सक्छौँ हामी खुट्टा तानीतानी ?

शूर-वीर पूर्वजका हामी उन्नत बीउ
लिसिङ पिसिङ घिसि्रएर चलाउँदैछौँ जीउ

सधैँ लुते कायर अल्छी कहिले सृष्टि हाँस्ने ?
स्वाभिमानले शिर उठाइ कहिले इज्जत गाँस्ने ?
हामी सबै एउटै……..

– वशिष्ठधाम, निर्झर दिलचेत, सिन्धुबस्ती

(स्रोत : युवामञ्च २०६५ माघ)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in गीति कविता and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *