कविता : पदचिन्ह

~भीष्म उप्रेती~Bhishma Upreti_1

बादलका झुप्पाहरूजस्तो
सेतो हिउँमा
मैले आफ्ना पाइतलाका
छापहरू बनाएँ ।

जान्दाजान्दै पनि कि
मायाजस्तो अलिकति न्यानो पाउने बित्तिकै
हराएर जान्छ हिउँ
र सँगसँगै मेरा पदचिन्हहरू पनि ।

पदचिन्ह हराउँदा
एकछिन त दुःखी हुन्छु होला ।

तर त्यसपछि हिउँ नदी बन्छ
मेरो पदचिन्हले गति पाउँछ
नदी मेरा पदचिन्हहरू टेकेर हिँड्छ
र गीत गाउँदै कहाँकहाँ पुग्छ ।

प्रकृतिमा वसन्त फर्केजस्तै
मेरो मनमा पनि खुशी फर्कन्छ ।

शनिश्चरे, झापा
हालः काठमाडौं

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in कविता and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *