लघुकथा : बत्ति

~कात्यायन~dhanwantari-mishra-katyayan

– साँझ परिसकेको थियो | श्रीमतीले लोडशेडिंगको तालिका सोध्नुभन्दा पहिले नै भान्सामा गएर मैन-बत्ति बाल्छु |

– छोराहरू नया-पुराना पत्रिकाका पानाहरू हेर्दै हाँस्दै थिए|

– यसो नियालें | कतै लेखिएका थिए – जलश्रोतको अपार धनि देश … त कतै लेखिएका थिए – हावाबाट भविष्यमा नै बत्ति निकालिने समाचारहरू … त कतै इन्भर्टर व्यवसायीहरूको उच्च मूनाफा … आदि-आदि |

– समाचारमा मलाई खासै चाख थिएन, जीतको महसूसले गद्गद् थिएँ,- श्रीमतीले लोडशेडिंगको तालिका सोध्नै भ्याएकी थिईनन् ! जवाफ के दिने भन्ने कुराले मलाई संधै अन्यौल पार्थ्यो | कि त सस्ता ट्रांस्फर्मर्ले धोका दिन्थ्यो त कहिले बिध्दुत प्राधिकरणको तालिकाले !… कि त …

– तर मैले मैन-बत्ति बालिसकेको थिएँ !

– विचरा नेताहरू ! भविष्यसम्मको सुन्दर योजनाहरू बनाएकै हुन् क्या’र ! उज्यालोको सपनाहरू पनि बाँडेकै हुन् क्या’र ! विचराहरू!!… तर हामीहरू पो, न त निदाउन न नै सक्यौं न त सपनाहरू देख्न नै !!!…

– अरे ! आज किन मैन-बत्तिले बढी प्रकाश दिइरहेछ ?… धत्त ! छोराहरूको हाँसो पनि बुझें ! …

– आहा !!! ट्यूब-लाईटको स्विच अफ नै गर्न परेन | मैन-बत्ति किन बालेको’को जवाफ पनि दिन नै परेन |

२०७३/०२/०७
चाबहिल, काठमाडौँ – ७ |

(स्रोत : रचनाकारको फेसबुकबाट सभार)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in लघुकथा and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *