भोला सिवाकोटी ‘पुरानाघरे’का तेह्र हार्इकुहरू

~भोला सिवाकोटी ‘पुरानाघरे’~bhola-siwakoti-puranaghare


प्राचिन घाम
सभ्यता जलाउँदै
ओरालो लाग्यो ।


आँखाको फुलो
नउम्रिने बिउ भो
कुमारी मन ।


बैंशको फूल
आगो नै पानी हुन्छ
तिम्रो पिरती ।


हाम्रो देशमा
पैसाकै मान्छे बन्छ
आत्मा हरायो ।


रित्तो गाग्रो झैंं
छछल्किएर रह्यो
हाम्रो साहित्य


लाै सक्छाैं भने
स्वर्ग बसार्इं साराैं
भूटानतिर ।


ओसियो चुलो
कर्म या भाग्य भन्नु
बुहारी मत ।


आँसु पोतियो
मृत सम्झनाभरि
अमिलो हियो


सम्झे नजिक
बिर्से टाडा हुन्छुु कि ?
चेलीको मर्म ।

१०
तीर्खा हत्यामा
नदी नै जेल चलान्
यो वर्तमान ।

११
नसामा पानी
शरणार्थी जीवन
बाँचेको मृत्यु ।

१२ देशले माग्यो
मरेन, मर्छ किन ?
मर्द सहिद ।

१३
वैंशमा खेल
उमेरको होली लौ
पछतो रोप्न ।

चिराङ भूटान
हाल कोलोराडो अमेरिका

(स्रोत : रचनाकारको फेसबुकबाट सभार)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in हाइकु and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *