लघुकथा : ईर्ष्या

~कात्यायन~dhanwantari-mishra-katyayan

– जसरि म कोमामा गएको थिएँ दश वर्ष अगाडि हो त्यसरि नै ब्युँतिए एक्कासि |

– सुने र भेटें पनि मेरो साथीलाई, जो त्यहि संस्थाको सर्बोच्च पदमा विराजमान भैसकेको रहेछ, औपचारिक बधाई पनि दिएँ | जहाँ हामी दुबैले एकैसाथ एकै पदमा नियुक्ति पाएका थियौं | बाह्र-वर्षेसेवाकाल पछि म एक्कासि कोमामा गएको थिएँ, र पश्चात म सेवा विहिन थिएँ |

– उसको मुस्कानले मेरो ओंठमा हाँसो ल्याएन | मेरो कुटिल मुस्कानलाई उसले बुझेन, धन्यवाद पाएँ |

– अरु आठ-वर्ष म जलें, खरानी भएँ, भष्म भएँ !… छट्पटाएं, तड्पिएं, भक्कानिएँ, पीडाले एक्लै रोएँ !

– फेरि सुने र भेट्न गएँ उसलाई | तिस-वर्षे अनिवार्य अवकाश पाएकोमा थप बधाई दिएँ |

– उसको ओंठमा मुस्कान थिएन, म अपार खुसीले गदगद थिएँ !

– र, फेरि म अर्को कोमामा जाने तरखर गर्दैछु |

– विदेशिनु पनि त एक प्रकारको कोमामा जानु नै न हो ?

२०७३/०१/३०
चाबहिल, काठमाडौँ – ७ |

(स्रोत : रचनाकारको फेसबुकबाट सभार)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in लघुकथा and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *