लघुकथा : तथाकथित

~रन्जु ‘मार्ग’~ranju-acharya-marga

धेरै वर्ष पछि उनीहरुको भेट भएको थियो |उनीहरु दुवै स्कूल पढदाका साथीहरु थिए |उनीहरुको जीवनमा धेरै परिबर्तनहरु भैसकेको थियो |

+’तपाईको बारेमा सुनेको थिएँ |सुनेर मन चिरा चिरा भएको थियो |’-उसले सहानुभूति दिदै भन्यो |

उसले आँखा रसिलो बनाई |

+’तपाईले अब बिवाह गर्नुपर्छ |’

उसले आँखा भुइँतिर झुकाई |

+’लामो जिन्दगी अनि यो सेतो लुगा तपाई थाक्नु हुनेछ| ‘

उसलाई सत्य जस्तो लाग्यो र पुलुक्क ऊ तिर हेरी र विश्वास उमारी |

+’तपाइको सौन्दर्य अतुलनीय छ |’

उसको मस्तिस्क तरंगीत हुन थाल्यो |

+’तपाईले आफ्नु भविष्य हेर्नु पर्छ |मान्छेहरुले के भन्लान ?समाजले के भन्ला ?भनेर सोच्नु हुन्न |’

उसले लामो श्वास फेरी |मनभित्र केहि आशा पलायो |

+’हरेक मान्छेले आफ्नो जिन्दगी आफै बाँच्ने हो | दु:ख सुख आफै भोग्ने हो |’

उसको ओठ चल्मलाउन थाले |केहि बोंलु जस्तो भयो |

+’के गर्नु यो संसारको रीत नै यस्तै छ |स्त्री -पुरुषको साथ बिना जीवन जिउन गारो पर्दो रहेछ |’

ऊ मुस्कुराई अनि बिस्तारै उसको नजिक गएर उसको हात समाई |

ऊ झस्कियो |यताउता हेरयो र आफ्नो हात उसकोबाट छुटाउदै भन्यो -‘धत् ! तपाई विधवा भएर पनि ???’

(स्रोत : रचनाकारको फेसबुकबाट सभार)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
This entry was posted in लघुकथा and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *