एकाङ्की : मृत्युउत्सव

~तीर्थ संगम राई~Tirtha Sangam Rai

विहानको ४ बजेको हुँदो हो । सडकमा मानिसहरुको फाट्टफुट्ट पदचाप सुन्न थालिसकेको छ । मजदुरहरु काम तिर जान थालेको अनुमान लगाउन सकिन्छ । भालेको दोस्रो डाक सकिएको छ । बिस्तारै उज्यालोले आफ्नो साम्राज्य फैलाउन थालिसकेको छ । बाँसको झाँङ्गमा चराहरु चिर्रबिर आवाजले विहानीको आभाष दिदैछन् । पारि धोविडाँडाबाट लुइर्ंचेका खिरिलो आवाजहरुले भोटे क्रक्ररहरुलाई झक्न बाध्य क्तल्याउँछ । हरेक विहानीको यो दैनिकी आज अलिक भिन्नै छ । भत्किन लागेको वलीहाङ्गको घर बर्षौ पहिले छाएको खरले पनि बिदा माग्न लागेको छ । घरका भित्ता र दलिनहरुले लाचार भई लाज सरमले आङ्ग छोपि रहेको भान हुन्छ । गरिवीको चरम सिमा सायद यो भन्दा अरु नहोला । भएको पाखा बारीमा उब्जाउ हुन छोड्यो । श्रीमती पारु र छोरी सुम्निमाको लागि वलीहाङ्गले झरी बादल केहि नभनी काम गर्दा पनि आर्थिक अवस्थामा सुधार आएन । अनि श्रीमती सँग एक साँझ विदेश जाने क्ररामा छलफल गर् यो । श्रीमतीले नमान्दा नमान्दै सबै क्रराको तयारी फरा गरेर आज घर छोड्दै छ ।

पात्रहरु :
वलीहाङ्ग नाटकको मुख्य पुरुष पात्र

पारु नाटकको मुख्य महिला पात्र
सुम्निमा ५ वर्षकी छोरी
एकलव्य नाटकको सहपात्र
छिमेकीहरु

समय र स्थान :
विहानपख । वलीहाङ्गको घरको कोठा । चुल्होको नजिकै आलमारी अनि भार झुण्डिएको अलिक पर एउटा खटिया । खटियाको दाहिने क्रनामा कपडा झुण्ड्याउनको लागि डोरी टागिएको छ । सुम्निमा मस्त निन्द्रा सुतिरहेकी छे । पारु र वलीहाङ्गको आँखा अनिदो र आँशुले राता देखिन्छ । सायद घर छोड्ने रात नसुतेको हुनुपर्छ । पारुले घर लिपपोत गरेर ढोकामा दुईवटा गाग्रो भरि पानी राखिसकेकी थिई । वलीहाङ्ग चुल्हो छेउ बसेर लगातार विडीँ पिई रहेको थियो । आखाँ भरि आँशु बनाएर वलीहाङ्ग घरि छोरी हेथ्र्यो घरि पारुलाई । पारुले श्रीमानलाई हेर्न सकि रहेकी थिईन । एकसुरले आफ्नो काम गरिरहेकी थिई । बिदाईको सामाग्री बनाउन उसका हातहरु ब्ाढ्न सकिरहेका थिएनन् ।

पर्दा खोलिन्छ

वलीहाङ्ग पारु ! आँखा भरि आँशु थियो स्वरमा रोदन पारुले श्रीमान तिर बिस्तारै हेरी पारु चाँडो गर एकलव्य आउने बेला भयो ।
पारु (सुक्सुक् रुन थाली) यो समय पनि कति निस्ठूरी । सक्ने भए म यस्लाई समाएर राख्ने थिए । आँशु फछेर झईमा थ्याच्च बसी
वलीहाङ्ग (वलीहाङ्ग विस्तारै पारु सम्मुख गयो) नरोऊ पारु । आँशुले मेरो बाटो नछेक । म विहानीको शीत टिप्न जादंैछु । तिमी मलाई आँशुले हैन तिम्रो त्यो मुस्कानले विदा गर ताकी म संसारको सबै दुःखहरु झलेर तिम्रो एक मुस्कानको साहराले संघर्ष गर्न सक्रँ ।
पारु मेरो देव तपाईले कति सजिलै मेरो एक मुस्कान माग्नु भयो तर तपाईलाई थाहा छ मेरो मुस्कान भन्नु नै तपाई हुनुहुन्छ । तपाई नै मबाट टाढा हुदै हुनुहुन्छ भने म कसरी हाँस्न सक्रँला र पारु झन आँखा छोपेर रुन थाली ।
वलीहाङ्ग (आँखाको आँशुलाई लुकाउदै पारुलाई छातिमा टाँस्यो । केहिबेर दुवै रोई रहे) पारु अब मेरो जाने बेला हुन लाग्यो । अहिले छोरी उठी भने फेरी जान नसकँुला ।
पारु तपाई जान जरुरी छ र नगए हुन्न (अति सोझी र सरल पारु) हामीलाई छोडेर नजानु न । बरु तपाईले कमाएको एक छाकमा हामी बाँचौला । एक सरो कपडामा हामी रमाउँला । यो वियोग…………। अहँ म सक्दिन खप्न मेरो देव ।
वलीहाङ्गले पारुलाई सम्झाउन सक्ने अवस्था रहेन । उसलाई पनि अंगालो भरिको श्रीमती र काखको नानीलाई छोडेर विदेशीने मन कहाँ थियो र तर देशको विग्रदो अवस्था घरको असिमित आवश्यकताको अगाडि ऊ लाचार र निरिह थियो । आफुलाई सम्हाल्न नसकेर नेपथ्य तिर दगुर् यो । पारु चुल्हो छेउमा बसेर छाति पिटिपिटि रुन थाली । सायद सुम्निमाले पनि बाबाले घर छोड्ने क्ररा सपनामा देखिछ क्यार निन्द्रामा नै रुन थाली । पारु आफुलाई सम्हाल्दै छोरीलाई सुम्सुम्याउन खाटियामा पुगी । केहि क्षण पश्चात वलीहाङ्ग कोठा भित्र प्रवेश गर् यो । पारु छोरीको छेऊमा बसेर सुक्सुकाउदै थिई । वलीहाङ्गको पनि आँखा रसीलो थियो । पारुको छेउमा गएर अति प्यारले पारुको गाला मुसार् यो । केशरासी मिलाई दियो अनि आँखाको आँशु फछि दियो ।
वलीहाङ्ग पारु हामीले सुम्निमाको उज्वल भविष्यको लागि भए पनि यो विछोडको पीडालाई स्वीकार गर्नु पर्छ । हामीले हाम्रो जीवन जति दिन सँगै बाँच्यौं त्यसैलाई सन्तोष मानेर अबको दिनमा बाँच्न सक्नु पर्छ । म सधै भरीको लागि पनि जान लागेको हैन लाटी । २ बर्ष पछि फर्केर आउनेछु । (पारुले श्रीमानको अनुहारमा फलुक्क हेरी) त्यस पछिका हाम्रा दिनहरु सुखले बित्ने छ । छोरीलाई राम्रो स्क्रलमा भर्ना गरौंला । धान फल्ने खेत किनौला । सँगै हाटबजार घुमौंला । २ बर्ष भनेको कति नै हो र ?
पारु (अलिक रुन कम भयो) सुम्निमाको बाबा तपाईले भनेको जस्तो त्यति चाँडै यो समय कहाँ बित्छ र अति नै कठोर छ यो समय यो समाज अनि पर फरुषका घृणित् आँखाहरु ……॥ तपाई बिनाको जीवन कसरी कल्पना गरुँ म ?
वलीहाङ्ग पारु तिमीले म विनाको जीवन पनि बाँच्न सिक्नु पर्छ भोलि मलाई केहि भयो भने…? (शब्दहरु फरा हुन नपाई पारुले मुख थुनि दिई अनि छाँद हालेर रुन थाली । यो रुवाईले सुम्निमाको पनि निन्द्रा खुल्यो ।)
सुम्निमा (आँखा मिच्दै) पापा ॥ पापा मामुलाई के भयो तपाईले पिट्नु भयो ? (वोलीमा बाल शुलभता थियो ।)
पारु हैन छोरी मलाई केहि भएको छैन । तेरो पापा हामीलाई छोडेर जादै हुनुहुन्छ ।
वलीहाङ्ग पारु …………………! (छोरीलाई सम्झाउँदै हैन छोरी म छिट्टै फर्केर आउँनेछु ।)
सुम्निमा पापा म पनि जान्छु ल । (छोरीको बोलीमा आग्रह र मायाँ थियो ।)
वलीहाङ्ग नानी म पछि आउँदा तिमीलाई धेरै खानेक्रराहरु खेलौनाहरु ल्याई दिन्छु । मेरी ज्ञानी छोरीले मैलॆ भनेको मान्छिन् । तिम्रो जन्म दिनमा म पैसा पठाई दिने छु ।
पारु तपाईलाई हामी दुईको यति मायाँ हुँदाहुदै पनि किन जानु हुन्छ
वलीहाङ्ग पारु प्रेम जीवनको एक पाटो हो कर्तव्य अर्को पाटो । हामीले प्रेममय जीवन बाँचेर हेरी सक्यौ अब कर्तव्य पनि फरा गर्नुपर्छ नत्र भोलिको दिनले धिक्कार गर्ने छ ।
एकलव्य (नेपथ्यबाट कराउँछ ।) वलीहाङ्ग दाजै ! पारु भाउजु !! घर भित्र कोहि छैन की क्याहो? ठिलो भई सक्यो । एक्लै फत्फताउँछ ।
वलीहाङ्ग भित्र नै आईज भाई ।
एकलव्य भित्र प्रवेश गर्छ । तीन प्राणी एकै ठाउँ झोक्राएर बसी रहेको देखेर एकछिन छक्क पर्छ । सबैको आँखा रातो देखेर सबै क्ररा बुझ्न गाह्रो पर्दैन । पारु र वलीहाङ्ग आँशुलाई लुकाउने असफल प्रयास गरी रहेका थिएँ । पारु बिदाईको सामान मिलाउन थाली । वलीहाङ्ग आफ्नो कपडाहरु एउटा थोत्रो झोलामा कोच्न थाल्यो । सुम्निमा पापालाई कपडा हाल्न सघाई रहेकी थिई तर विचरीलाई के थाहा पापा केहि समयको लागि हैन फरै २ बर्षको लागि बिदेश जादैछ भन्ने क्ररा…॥ पापालाई खानेक्ररा ल्याई दिने आग्रह गर्दै पापाको गालामा मायाँलु म्वाई पनि खादैं थिई । वलीहाङ्गको आँखामा आँशु बगि नै रहेको थियो । यता पारुले पनि सामाग्री तयार पारी ।
पारु एकलव्य बाबु दाईको हरेक सुख र दुःखमा साथ दिनु होला । अब दाईलाई तपाईको जिम्मा लगाउँदै छु । करुण स्वरमा भनि ।
एकलव्य भाउजु तपाईले चिन्ता लिनु पर्दैन हामी दाजुभाई मिलेर काम गर्नेछौ । पैसा कमाउँनेछौ अनि सँगै फर्कने छौ ।
पारु (श्रीमान र एकलव्यलाई पालैपालो टिका लगाई दिई अनि सगुन खुवाई) सुम्निमाको बाबा जाने बेलामा एउटा क्ररा भनुँ । विनयको भावमा । वलीहाङ्ग भन पारु । मायालु नजरले हेर्दै ।
पारु बिदेशको रमझममा फसेर नानी र मलाई नझल्नु होला । छोरा मान्छेको मन हो बदलिन के बेर लाग्छ र ?
एकलव्य अहिले भने भाउजुले गाँठी क्ररा गर्नुभयो ।
वलीहाङ्ग (सुम्निमाले पापाको खुट्टामा छाँद हालेकी थिई । पारुले श्रीमानको छातिमा शीर अड्याएकी थिई । साँच्चैनै यो हृदय बिदारक दृश्य हेरेर जो कोहिको पनि आँखा रसाउँदथ्यो । एकलव्यलाई पनि थामि नसक्नु भएछ क्यार चुपचाप बाहिर पर्खने इसारा गरेर निस्कीयो । वलीहाङ्गले पारुलाई सम्झाउँन थाल्यो ।) पारु तिमीले यो के कुरा गरेकी म संसारको जुन सुकै भू-भागमा पुगुँला तर तिमीहरुको तस्वीर मेरो आँखाबाट कहिले पनि ओझेल पर्ने छैन । सायद भोलि म विदेशी माटोमा विलिन हुँला तर मेरो छाति भित्रको मायाँ कहिले पनि मर्ने छैन ।
पारु तर, मेरो देव म कसरी विश्वास गरुँ ? म कसरी विताउँ यो कहाली लाग्दो समय………?
वलीहाङ्ग धैर्य गर पारु । प्रतिक्षाको फल मिठो हुन्छ भन्छन् । नानीको राम्रो ख्याल गर्नु म तिमीलाई बेला बेला पैसा र चिठी पठाउँला । यो असारमा नानीको जन्मदिन पारेर फोन गरुँला ।
सुम्निमा पापा तपाई मेरो जन्मदिनमा आउनु हुन्न ? (रुन्चे अनुहार पारेर) नाई नत्र म तपाईलाई जान दिन्न । छोरीले वलीहाङ्गको खुट्टा छोड्न मानिन् ।
पारु नानी तिम्रो पापा तिम्रै लागि पैसा कमाउन जादै हुनुहुन्छ । छोडिदेऊ । (छोरीलाई आफु तिर तानी ।)
वलीहाङ्ग (छोरीको हातमा पैसा राखि दिदै थुथु गर् यो । ताकी छोरीको सातो आफु सँग नजाओस भनेर अनि पारुको अधरमा चुम्बन गर् यो । र यति मात्र भन्न सक्यो) बस है मेरी पारु………………
वलीहाङ्ग पछाडि नहेरी सरासर हिड्यो । पारुका आँखाबाट अविरल आँशुका ढिक्काहरु बर्षिन थाले । अवोध छोरीलाई के थाहा पापा र मामुको पीडा । ऊ आफ्नै धुनमा भन्दै थिई ।
सुम्निमा पापा छिट्टै घर फर्कनुहोस् है म तपाईलाई पर्खि रहने छु । पापा…………। मामु रुँदै हुनुहुन्छ छिट्टै घर फर्कनुहोस है……………………………॥ पापा…………। वाई…………वाई……………। फेरी भेटौला……॥ ल ।
वलीहाङ्ग र एकलव्य हेर्दा हेर्दै ओझेल भए । घाम टाउको माथि आई सकेको थियो ।
तीन महिना पछि………………………।
असारको महिना आज लगातार पानी परेको चार दिन भयो । घामको अनुहार देखिएको हैन । बारीका मकैका पातहरु बजेर केहि सुनिदैन । एकाविहानै देखि घरको धुरीमा बसेर काग कराई रहेका थियो । आज त सुम्निमाको जन्मदिन सायद विदेशबाट वलीहाङ्गको फोन आउँछ होला भनेर पारु र सुम्निमा कुरेर बसी रहेका छन् । तर अन्तरी छ्यामाकोबाट छ्यामा-काकी केहि खवर आएको हैन । गाउँ भरीमा त्यहि अन्तरी छ्यामाकोमा मात्र फोन छ । बिहान उठेर पारुले छोरीलाई घरमा नै टिका लगाई दिई अनि पापाको आज फोन आउँछ भनेकी थिई । आमा छोरी घरको दलानमा बसेर फोनको प्रतिक्षामा बलेसीको पानी नियाल्दै बसि रहेका छन् । पारुको मन भरि बेदनाहरु छरपस्ट भएका छन् । परदेशको ठाउँमा के गर्दै होला समयमा खाना खान्छ की खादैन दुःख विराम पर्दा हेर्ने कोहि छैन । हे भगवान ! गरीव हुनु भनेको अभिसाप रहेछ । मनमनै आफुलाई धिक्कारी रहन्थी ।
सुम्निमा मामु पापा आज आउने भनेको हैन खै त अहिले सम्म आई पुग्नु भएन नी ?
पारु (पारुले सुम्निमाको अनुहारमा नियाली । मलिन अनुहारले उसको पापालाई खोजिरहेको आभास पाउन सकिन्थ्यो । पापा गए देखि नै सुम्निमा उदास देखिन थालेकी छे । अवोध छोरीको अनुत्तरीत प्रश्नहरु सुनेर पारु एकान्तमा निक्कै पटक एक्लै रोएकीछे ।) नानी तिम्रो पापा पछि आउनु हुन्छ तर आज पापाले फोन गर्नु हुन्छ ।
सुम्निमा मामु हाम्रो पापा हामी सँग रिसाउँनु भएको हो नत्र सबैको पापाहरु घरमा छन् मेरो पापा किन मसँग हुनुहुन्न
पारु हैन छोरी तिमीलाई तिम्रो पापाले अति नै मायाँ गर्नु हुन्छ । त्यहि भएर छोरीको लागि पापाले धेरै पैसा कमाउँदै हुनुहुन्छ ।
सुम्निमा हैन व्यारे तपाई जहिले पनि रुनु हुन्छ । म पापा आए पछि भनि दिन्छु । (छोरीको निर्मल बोली र बाल शुलभ निर्दोषपन देखेर पारुको मन भक्कानियो तर आफुलाई सम्हालेर बसी ।)
दिन भरी असारे झरी दर्की रह्यो । पारी धोवीडाँडामा हेर्दा हेर्दै पैह्रो गयो । मसिने कान्छाको घर र गोठ लग्यो । धन्न मान्छे र जनवारलाई केहि भएन । चिसाङ्ग खोलामा बाढि आएर वारपार गर्न सक्ने अवस्था छैन । धेरै दिन भयो लेटाङ्ग बजार जान नसकेको । धन्न बेलवारीबाट खैरेनी सम्म बस चल्नाले नुन तेल खानलाई खाँचो छैन । समय आफ्नै रफ्तारमा बहि रहेको छ । साँझ पर्ने बेला हुन लाग्यो तर सुम्निमाको पापाको अझै विदेशबाट फोन आएन । छोरीले पनि निरासाको आँखाहरु विछ्याई रही । पारुलाई घरि झनक्क रिस उठेर आउथ्यो तर मनलाई काबुमा राख्थी सायद कामको चापले गर्दा समय भएन होला । फेरी सोच्थी जस्तो सुकै भए पनि छोरीको जन्मदिन भन्दा अर्को महत्वपूर्ण काम के हुन सक्छ र कल्पना गर्दा गर्दै कहाँ हराउन पुगी सुम्निमाले आवाज दिदा झसङ्ग भई ।
सुम्निमा मामु भोक लाग्यो ।
पारुलाई आपत पर् यो फोनको प्रतिक्षामा आज खाना बनाउन नै भुसुक्क विसर्िएछ । आफुलाई बेहोसी ठानेर ग्लानी गरी । अनि छोरीलाई लिएर चुल्हो तिर लागी ।
बाहिर गाडिको आवाज र हर्न बजेको सुनियो । केहिबेरमा परिचित स्वरले ूभाउजुू भनेको सुन्दा पारु नराम्ररी झस्कीन पुगी । उस्ले त्यो स्वरलाई नजिकबाट चिनेकी थिई । त्यो स्वर अरु कसैको नभएर एकलव्यको थियो । पारु एकै श्वासमा दगुरेर बाहिर आई पुगी । बलेसीमा निथ्रुक्क भिजेर िकंर्तव्यमुढ ठिङ्ग उभिरहेको थियो ूएकलव्यू । पारुको खुशीको सिमा रहेन । एकछिनमा सुम्निमा पनि आई पुगी । एकलव्य घरि पारुलाई हेथ्र्यो घरि सुम्निमालाई तर केहि बोल्न सकिरहेको थिएन । उस्को बोल्ने सामथ्र्य हराई सकेको थियो ।
पारु भाई अनि दाजै खै त एकलव्यलाई एक्लै देखेर वलीहाङ्गको बारेमा चासो लिईन ।
एकलव्य केहि बोल्न सकि रहेको थिएन । दर्के पानीले बगाएको भाउजुको सिन्दुर तिर एकोहोरो हेरी रहेको थियो । जिज्ञासु आँखाले पापाको ममता खोजिरहेको सुम्निमाको मुहारमा नियाली रह्यो । त्यहि वेला गाडिबाट अन्य चार जनाले एउटा बाकस सन्दुक पारुको अगाडि ल्याएर राखी दियो । पारुलाई त्यो बाकस भन्दा पनि वलीहाङ्गको बारेमा जान्ने उत्सुकताले छोडेको थिएन । पानीले रुँझेको शरिर कमाउँदै त्यहि प्रश्न पटक पटक एकलव्यलाई सोधिरहेकी थिई । एकलव्यका ओठ कामीरहेका थिए । आँखाहरु बर्षौ शोकमा डुवेका जस्ता देखिन्थे । हात गोडा थर्रथरी कामिरहेको थियो । विस्तारै हात उठाएर बाकस तिर संकेत गर् यो । तर पारुले केहि बुझ्न सकिरहेकी थिईन ।
पारु भाई छिटो भन न दाजै आउँनु भएन
एकलव्य भाउजु म कसरी बताऊ हाम्रो दाजै यो बाकस भित्र छ भनेर ………………………॥
यो कुरा सुन्ने वित्तिक्कै पारुले आफ्नो अगाडि भएको बाकस एकै झट्कामा उघारी । अहो ! पारु ठिङ्ग मुर्तिवत बनि । बाकस भित्र वलीहाङ्ग लम्पसार परेर मृत्युवरण गरी चीर निन्द्रामा सुति रहेको थियो । तर उस्का अनुहारका भावहरुमा असन्तुष्टी झल्किरहेको देखिन्थ्यो । यस्तो लाग्दथ्यो पारु र सुम्निमा प्रति भएको अन्याय देखि उस्को आत्मा रुष्ट थियो । पारुले वरिपरिको संसारलाई देख्न छोडि । वाक्य फुटेन । बेहोस बनेर वलीहाङ्गको पार्थिव शरिरलाई हेरीरही । केहि क्षणमै छिमेकीहरु भेला भई सकेका थिए । कोहि के भन्दै थिए कोहि के भन्दै थिए । विचरी सुम्निमा…॥ त्यहि भीडमा पापाको चेहरा खोजिरहेकी थिई । अनि मामुलाई भोक लागेको अनुनय गर्दै थिई । निक्कै समय पछि पानी थामियो । पारुलाई केहि होस आयो । छिमेकीहरुले घेरीको बिच भागमा आफुलाई पाई । आफ्नो सर्वश्व हरण भई सकेको थियो । कारण वलीहाङ्गको असायामिक निधनले उसको संसार अध्यारो बनेको थियो । बिचरा वलीहाङ्ग काम गर्न विदेश गएको तर सुतेको अवस्थामा नै मृत्युवरण गर्न पुग्यो ।
पारु (बाकसमा भएको लाश छेऊ रुँदै) मेरो देव मेरो राजा तपाई सारै निस्ठूरी हुनु भयो । यो कहाली लाग्दो संसारमा हामीलाई एक्लै छोडेर तपाई जान पाउँनु हुन्न । तपाईले मलाई बाचा गर्नु भएको थियो की तपाईले कहिले पनि हाम्रो साथ नछोड्ने भनेर आज फेरी यो दोबाटोमा अलपत्र पारेर जान पाउनु हुन्न । हाम्रो यात्रा अधुरो छ । तपाई विनाको यो जीवन व्यर्थ र बेकाम हुनेछ ।
छिमेकीहरुले पारुलाई सम्झाउँन थाले । तर कस्को मन थामिन्छ र अवोध सुम्निमाले केहि बुझ्न सकिरहेकी
थिईनन् । मामुको आँखामा आँशु देखेर रुन्चे मुहार लिएर मामु नजिक आई ।
सुम्निमा मामु तपाई किन रुनु भएको नरुनु न पापाले फोन नगरेर रुनु भएको हो म पापालाई फोन गर्नु भन्छु नी मामु…………
पारु रुँदै छोरीलाई अंकमाल गर्दै छोरी तिम्रो पापाले हामीलाई कहिल्यै पनि फोन नगर्ने भनेर हामी सँग रिसाएर जानु भयो ।
सुम्निमा हैन तपाई झुट बोल्दै हुनुहुन्छ । (सुम्निमा ठुस्कीएर बाकस तिर फर्कि । बाकस भरि बरफ देखि अझ चियाएर हेरी बरफ भित्र पापाको अनुहार देखि । अचानक सुम्निमाको मुहारमा खुसिका रेखाहरु छरिए) मामु………॥ पापा यहाँ लुकेर बसिरहनु भएको छ ।
सबैको आँखा त्यो अवोध बालिका तिर गयो । हरे ! निर्दोष त्यो बालिकाको बाल शुलभ बोलीले सबैको छाति चिरीयो । पारु झन्झ्न रुन थाली । केहिबेर पश्चात उसको वाक्य बस्यो हेर्दा हेर्दै बेहोस भई । सुम्निमा घरी मामु भएको तिर आएर घच्घचाउँछे घरी पापाको लाश भएको बाकसमा गएर पापालाई बोलाउँछे ।
सुम्निमा पापा उठ्नु न हो………॥ (लाडे स्वरमा) मामु रुँदै हुनुहुन्छ । पापाले मलाई जन्मदिनमा बरफ ल्याई दिनु भएको हो ? हेर्नु…………. (छिमेकीहरुलाई वरफ देखाउँदै) पापा मलाई बरफ ल्याई दिनु भएको छ । पापा तपाई म सँग नवोल्ने ? म पनि बोल्दिन नी फेरी………………………………पापा………………॥ पापा………॥ बोल्नु न …………। सबैको आँखाहरु रसाएका थिएँ । कसैले सुम्निमालाई सम्झाउँने शाहस गरेनन् । पारु बेहोस…………॥ बेहोस………साँझ झमक्क पर्न लागेको छ । पानी पर्न ठप्प रोकिन्छ ।
पर्दा खस्छ !

समाप्त !

-तीर्थ संगम राई
हाल : दोहा, कतार ।
naimarai@gmail.com

(स्रोत : Sahityasangalo.com)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

About Sahitya - sangrahalaya

We will try to publish as much literary work of different authors collected from different sources. All of these work is not used for our profit . All the creative work belongs to their respective authors and publication. If requested by the user we will promptly remove the article from the website.
This entry was posted in एकाङ्की and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *