कविता : चढूँ नित्य आत्मीयताको उकाली

~निर्मोही व्यास~Nirmohi Vyas

छ यो मेदिनीसङ्ग नाता पवित्र
यही स्वर्ग मेरो, यही पुण्य तीर्थ
नखाऊँ कसैको कहीँ गाँस खोसी
सकेमा अरूको बसूँ प्राण पोसी

म आस्था बिसाऊँ सधैँ पात्रतामा
र बाँचूँ म निष्पाप–निर्लोभितामा
उचालूँ मनुष्यत्व, बुद्धत्व ढोगूँ
गरी नित्य सत्कर्म सौभाग्य भोगूँ

नखोजूँ म कैल्यै कुनै सम्प्रभुत्व
नबोकूँ म दासत्र्व बिर्सेर स्वत्व
न रोजूँ म ऐश्वर्य, रोजूँ शिवत्व
र देखूँ सबैमा म सत्–सुन्दरत्व

नखुम्चूँ म सङ्कीर्ण सिद्धान्त पाली
बनूँ खालि मान्छे म जातित्व फाली
पचाएर निन्दा, प्रशंसा सँगाली
जिऊँ जिन्दगी जिन्दगी झैँ सम्हाली

सिकूँ ज्यूँन आँधी–हुरी लाख खप्तै
सयौँ सिर्जना–राग नौला अलाप्तै
सदा स्वाभिमानी शिरै यो उचाली
चढूँ नित्य आत्मीयताको उकाली

This entry was posted in कविता and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *